A hole on the toilet wall

Falan

2012-01-28T22:10:00.000+02:00

Naber?

Yazmam gereken başka şeyler olduğu için -ve pek tabii kendilerini yazmak şu an istediğim son şey olduğu için- bi kez daha buradayım.

Caz poserlerına gıcık olmakla meşgulüm bi süredir. gerçekten müzikle ilgileniyosan, bişiler çalıyosan, öğrenmeye çabalıyosan falan bi şekilde mevzuya dalabilirsin tabii de -dikkat bu noktada içimdeki yargılayıcı insan ortaya çıkıcak- Allah'ın Adana'sından yeni gelmiş bi lise öğrencisinin ömrünü caza adamışlığını komik buluyorum. Öğrenmeye çalışıyorum de, ilgileniyorum de, merak ediyorum de ama gelip bana bilmem kimin afişini gördüm, heyecandan bayılıcam deme. İnanmıyorum çünkü. Bunun cool bişi olduğunu da düşünmüyorum ayrıca.

Geçtiğimiz günlerde gerçekten artık daha fazla müzik dinleyemeyeceğime ikna oldum. İki gün falan da dinlemedim cidden. Sonra kar yağdı falan da onun romantizmi hatrına kulaklıklarımla barıştık. Yine de yeni şeylere ihtiyacım var. Aynı şeyleri dinlemekten kusucak gibi oluyorum.

Maaş günü de gelmek bilmiyordu resmen. Kılık kıyafet almam lazım, kenara biraz para atmam lazım (erasmus'a para biriktirenzo) ve bunları yaparken yemek yemeye devam etmem lazım. Ayrıca tatilden sıkıldım (şu an içinde bulunduğum duruma tatil demek pek mümkün değil zaten); okul başlasın istiyorum, yurda döneyim istiyorum. Aslında galiba sadece uyumak istiyorum.

İnsanlar beni hırslı sanıyo. Halbuki gerçekten başarıya koşacak hırslı insan değilim, hırslıyım ama o insan değilim. Daha çok Mario'da bölümü geçemedi diye sini krizleri geçiren beyinsiz kızın az daha büyümüşüyüm. Hedef falan gibi bi konsept yok, hepsini istiyorum, hep daha fazlasını. Bütün levelları geçicem, herkesi yenicem diye tepinmekten arada ne oluyo ne bitiyo anlamıyorum bile. Uzun vadede faydalı bi sonuç vermesi mümkün değil gibi geliyo ama bakalım.

Yeni bişiler öğrenmek istiyorum.

Oh God!

2012-01-23T00:38:00.000+02:00

Şu bi gerçek ki yıllar sonra dönüp baktığımda ne bokuma kendimi paralamışım diye soruyo olucam.

Şu an çok başka şeyler yapıyo olmam lazımdı.

"Live fast die young" derken bundan bahsetmediklerinden emin gibiyim.

bingo

2012-01-14T03:33:00.000+02:00

çok şükür yediğim önümde yemediğim arkamda gibi bi baba başlangıcı. öyle ama.hala bitemeyen finallere rağmen keyfim pek yerinde.

sınav hırpalanmışlığını bi kenara bırakacak olursak -bu dönem gerçekten dağıldım. önümüzdeki dönem geçinmek için bulaşıkçılık falan yapmak zorunda kalırsam şaşırmıycam- yaklaşık 10 gündür pek bi pozitifim insanlar hususunda. aylardır devam eden "insanlar çok salak. bu kadar salak olmaları ben çok kızdırıyo" hali yerini "o değil de benim çevremde müthiş insanlar var ulen"e bıraktı. insanın çevresindeki herkeslere başka başka sebeplerden hayranlık duyması nası bi şey bilir misin? bilemiyosan sorun değil, sonuçta herkes benim kadar şanslı olmalıyo tabii. her neyse, kısacası, o kadar mutlu oluyorum ki.

obamaaaaa!

pozitif blogger da nası çekilmez

çıbık!

2012-01-09T03:50:00.000+02:00

ödevlerim vardı

3 midterm, 1 paper ve benim hala hiç birinin ucundan tutmamışlığımla başladık denebilir yeni haftaya. bi yandan kasamayışımı kelimelerle ifade edemiyor oluşum, diğer yandan halihazırda 6 dersimin 2'sinin patladığı gerçeği - hem de biri öyle böyle değil. halsiz bi huzursuzluk.

suyumu fazla verince gerçek bi troll'e dönüştüğüm doğru. gerçi bu hep böyleydi de önceden bu kadar kızgın bağıran değildim. öte yandan "parlak memeler" kızgınlığımın da sonuna kadar arkasındayım. ahlak bekçisi olmak gibi bi niyetim yok tabii ki de, mevzunun baktığım tarafıyla alakası da yok zaten. sadece insanların her konuda standartlarını çok düşük tutmalarına, bu kadar düşük tutup alkış almalarına, üstüne her güne kendilerinden pek memnun, çok mutlu, "baya iyiyim de" kafasıyla başlamalarına tahammül edemiyorum. burda konu "parlak meme" değil, temelsiz özgüven hali. sonsuz bi poser'lık durumu mevzu bahis ama daha ince, daha güçlü, daha çok olanı aramamız gerekiyodu sanki. ya da ben çok yanlış geldim.

çocukluk yıllarımın havalı kızının 22 yaşında sözlenmiş olduğu gerçeğini sindirmeye çalışıyorum bi kaç saattir. resimler feed'ime ilk düştüğünde gene abilerinden biri evlendi bişi oldu herhal diye düşündüm. fotoğraflar arasında gezinirken "herkesin utandığı, çok alakasız akrabaları var şu hayatta" diyodum ki sonraki fotoğraflarda alakasız kuzen sandığım tipin sevgilisi olduğunu öğrendim. yakışıklılık falan başka bişi ve çok da gerekli olduğuna inanmıyorum açıkçası ama karşındakine baktığında da "acaba ergenliğe girdi mi bu ya?" diye düşünmüyo olmak gerekiyo sanki. çocuk resmen çocuk. o kadar ki "bu kız niye bu yaşta saçma işlere girişti?" diye düşünemeden "allah aşkına bunu mu bulmuş bula bula" kısmına geçmek zorunda kaldım.

bunun kötülükle alakası yok.

2011'den hiç bi halt anlamadığıma yanıyordum ki Ocak'ın 9'unda olduğumuzu söylediler. Bu sene de gereğinden hızlı geçicek ve bu artık canımı sıkmaya başlıyor.

sabah seksi

2012-01-03T09:26:00.004+02:00

yaseminlekendimikoydumbusefernevar

Bundan yaklaşık 3 saat önce uyuma niyetiyle yastığıma başımı koydum ve şu an kremalı tavuk çorbasıyla kahvaltı yapmaya çalışıp (en az duyulduğu kadar iğrenç) şu satırları yazıyorum. tüm zamanların en talihsiz adamı jude'un acılarına dönüşümü az daha geciktirme çabamı küçümsememek önemli; böyle böyle anlar biriktirerek geldik "benden de bişicik olacağı yok ama neyse"ye.

dün gece -ya da sabah neyse artık- söz konusu üç saatlik uykunun öncesinde aklıma tomb raider geldi. sonra neden bilmiyorum "ben prenses olucaktım ya ulen" diye düşündüm. vallahi olucaktım. soktuğumun gen haritasında kıyı şeridi karadeniz'den ibaret olduğundan yapamadık. hayır bari gözlere azıcık yeşil falan kapar insan, hiç mi bi şeyi değerlendiremezsin arkadaş?

prenses olamasam da parlak şeyleri çok seviyorum.

o kadar kolay değil

2012-01-01T21:45:00.000+02:00

Yakın zamanda beni en çok üzecek şey dün gece yüzlerce kızın, bütün olmamış süslenmişlikleriyle -çünkü olduğundan 10 yaş büyük görünmek bi makyaj becerisi değil- yan yana dizilip fotoğraf çektirirken hiç de sarhoş olmadıklarını öğrenmek olacak.

Daha fazla dayanamadığım doğrudur. gece trafiğin azaldığı vakitleri kollayıp twitter'da döküyodum bi süredir içimi ama 140 karakter biraz sınırlayıcı oluyo ne yalan söyleyeyim. öte yandan öfkeli tweetlerimin iyi tepki aldığını deneyimlemiş olduk. her neyse, sonuç olarak, I'M BACK BITCHEZ!

Eğer sonuç olarak ikimizde B noktasındaysak, senin oraya gelmek için benden daha çok enerji harcamış olman B noktasının bana kattığı değeri düşürmez. Kısacası, evet, sürekli birilerine yetişmek için cırmalayanlara (ben de burdayım) hayat çoğu zaman pek adil hissettirmiyo ama çok mantıklı.

2012'den umutluyum.

Mazi Kalbimde Bir Yaradır

2011-11-22T21:04:00.001+02:00

Hala "Pornodan bahseden kız" olarak dikkat çekme çabası esas kalbimi derinden yaralayan. 2011 yılındayız abi, 4chan diye bişi geçti insanların hayatından. Kuralını koydu adamlar, eğer bi şey varsa pornosu da vardır diye. Hani kepçe yazıyosun, kepçe pornosu çıkıyo. Üstelik bin yıldır var olan bi şey bi yandan da. Ve bütün bunlara rağmen, ben hala, facebook'ta iletisine porn-related bişiler yazıp "aman yareppim ne kadar açık görüşlü ve kafa bi kızım" tribine giren kıza maruz kalıyorum. Hayır bugün kızlara -didik ve dilşut- dert yanarken de söyledim aynısını, 96 yılında mıyız amk? Ne biliyim, mirc'den coşkulu anadolu amcaları mı düşürmeye çalışıyoruz, nedir yani? Pornodan bahseden kız en son ortaokula doğru havalıydı ama yani o da gerçek sütyene geçen kızlara tanrıça gözüyle baktığımız zamanlar sonuçta.

Sonuç olarak Allah aşkına yapılmasın şu lütfen. Yemin ediyorum dün bütün gece sinirden uyuyamadım. Lütfen.

Bana Yalan Söylediler

2011-11-15T02:33:00.001+02:00

Asıl kızdığım şu ki taa ilkokul zamanlarından tanıdığım bi takım insanlar -sayıca çoklar, bollar- hayatlarının hiç bi noktasında bi halt beceremediler. Çoğu bırak kasmayı denemedi bile. Ve yani şimdi bakıyorum, hepsi sikim sikim okulların sikim sikim bölümlerinde - fotoğrafçılık ne amk? - taş gibi sevgilileri ve tek bi fotoğrafın altına 36 comment yapıp bi tane ilginç bişi söyleme yetisine sahip olmayan arkladaşlarıyla mutlu mesut yaşıyolar. Baya keyifli yaşıyolar hem de.. Böyle sefa pezevenkliği dediklerinden..

HANİ ÖYLE OLMİCAKTI? HANİ ONLAR ACI VE SEFALET İÇİNDE KIVRANIRKEN BİZ AKILLI VE ÇALIŞKAN ÇOCUKLAR UZAKTAN BAKIP HER BİRİNE AYRI AYRI "OH YOU POOR SWEET THING" DİYO OLUCAKTIK?

çok fena kandırıldım ulan.

All started with a big bang

2011-11-08T14:34:00.001+02:00

Hallö!

Az önce kickstarter'da dolanıyodum, ne var ne yok falan diye. Belki desteklicek bişiler bulurum gibisine -desteklemek derken 5 dolar üst limitiyle.. kendime zor yetiyo param daha fazlasını kimseciklere veremem.. öte yandan geçen ay bi filme 1 dolar verdim, şimdi şöyle oldu, şimdi böyle oldu diye ses ettiler hep. insan kendini iyi hissediyo, hem de sadece 1 dolara. dolayısıyla küçük desteklere devam etme niyetindeyim. Her neyse dolanıyorum işte kickstarter'da Türkiye araması falan yaptım. Ve yani şu an düşünüyorum, ne olmuş da bu kadar yaratıcılıktan uzak insanlar haline gelmişiz? Türkiye'den toplam 3 tane falan proje var ve bilin bakalım Edirne'dekinin konusu ne? KIRKPINAAAAAR! Ama yani kimsenin aklına gelmemiştir Kırkpınar belgeseli çekmek, hele de Edirne'de. Ankara'daki ne? İran'dan kaçan mültecileri anlatan bi belgesel. Vaynasını. İzmir? Yunanlı-Amerikan bi tipin gözünden Türkiye. Çok ciddiler, çok üzülüyorum.

Halbuki ben böyle şeyler görmek istiyorum.

Bugün kendime koyduğum en büyük hedef kuaföre gitmek. Bayramın üçüncü günü kuaförler açık mıdır acaba?

En çok kalbimi kıran şeylerden biri de ebeveynlerimle yaşadığım yer konusunda anlaşamıyor oluşumuz. Hala normal yerleşim yerimin ev, okul zamanı mecburi yerleşim alanımın yurt olduğuna inanıyolar. Mümkün olduğunca evde kalsın, hep evde kalsın, sürekli kalsın, mecbur olmadıkça dibimizde kalsıncı bi hal tavır. Nasıl netleşicez gerçekten hiç bilmiyorum. "Ben artık eve dönmem"in "Ben artık eve dönmem"den daha net bi ifadesi yok sanki..

Oh God annem şimdi de "Baban bizi gezmeye götürsün" demeye başladı.

Gene bi baydım.

hızlısından

2011-11-06T23:13:00.000+02:00

Hallö!

Hayatımın hiç bi noktasında bayram tatilini bu seferki kadar büyük bi heyecanla beklememiştim. Evdeki ikinci günüm, yarın da burdayım, mecbur kalmazsam sonraki gün değilim ama konu zaten o değil. Annemin demlediği çayı hüpletiyorum, yarım saat önce babaannem ağzıma ağzıma yemek kakıttırıyodu falan.. 8 yaşımdan beri ailesiyle zaman geçiren insanları çok sıkıcı bulduğumu ifade etmekten çekinmiyor olsam da itiraf etmek zorundayım, bazen fena olmayabiliyor.

öte yandan bayramımın nasıl geçtiğini anlatırken hep biraz hüzünlenirim.

o değil de vera bi haftadır albüm kaydında, bi miktar daha devam ediyor olacaklar. "ben onları herkeslerden önce seviyodum bi kere" deme meraklılarına söylüyorum, bu köprüden önceki son çıkış. elinizi çabuk tutun.

söyleyeceğim şeyleri unutunca çok kızıyorum.

lav yu gayz.

yarın da kalkamazsam inanılmaz olacak

2011-10-25T03:43:00.002+03:00

Höllö!

Saat 3'e geliyo ve yaklaşık 4 küsür saat sonra telefonumun alarmı çalacak ve bi anda uykum inanılmaz kaçtı. Bunları yazarken geri gelebileceğine inandırdım kendimi, bakalım.

Pek çok şeyi anlayabiliyorum ama yirmi küsür yıl (otuzları kırkları bulanları da gördüm gerçi) insanlarla iç içe yaşayan -isteyerek ya da istemeyerek, orasını bilemiycem- adamın iletişim hususunda gerçek bi gerizekalı olmasını anlayamıyorum. hani ben de kolay kaynaşan bi insan değilim, ilk planda soğuk filan durduğum olur bazı bazı, istersem dünyanın en geçimsiz, en huysuz insanı olabilirim -ve olmaktan çekinmediğim zamanlar da oluyo gayet- falan falan ama bahsettiğim şey bu değil.. agresiflikle trollük arasındaki çizgi çok kalın, göründüğünden daha kalın ve yani onu geçenlere acımak için tek bi iyi sebep göremiyorum.

Ve konu bi kez daha hip olma mevzusuna geliyordu.. Yemin ediyorum sisteme nası karşı koyacağını şaşırdı insanlık, kendini harap etti, sikim sikim aksesuarlara dünyanın parasını döktü, bi bokuma benzemeyen müzikleri baş tacı etti, etti babam etti. Hayır kalabalığa karışmaktan neden bu kadar korkulduğunu anlamıyorum. Yalan söylemicem ben popüler kültür severim, mainstream'i severim, klişe de severim mesela. İnsanların pek çoğunun teker teker ele alındığında fazlasıyla gerizekalı olduğunu düşündüğüm doğru ama bi araya geldiklerinde o kadar kötü sonuçlar vermiyolar bence. nedenini nasılını bilmiyorum gerçekten, belki de bi kaç milyon farklı insanın ortak noktasından bahsetmeye başladığında mevzu artık kişisel, çevresel, bölgesel, zartsal ve zurtsal şeyleri aşıp daha bi öze, daha doğal bi alana kayıyodur. gerçekten bilmiyorum ama sonuç olarak kalabalık baya haklı olabiliyo sanki, öyle hissediyorum. (ne diyceğimi unuttum o ye) heh ama işte bu kalabalığın içinde kaybolmicam kaygısı, aman farklı olayım, ilk ergenliğimde gotik olayım, 20'lerimde hipster olayım falan... bilmiyorum yanlış mı düşünüyorum ama bana kalırsa mevzu biraz o kalabalığın içine girip orada kendini dinletebilmekte zaten. yoksa "geçen bi şarkı yazdım ama sadece benim gibi hayatı farklı algılayan 15 kişi anladı ve sevdi.. şimdi her çarşamba bizim evde toplanıp söylüyoruz"da bi numara yok. hayır kendi içinde gene yap, gene sevin ona bişi demiyorum da dünyanın en önemli şeyi olduğuna inanma yani.. çünkü günün sonunda yine ortalığı siken lady gaga oluyo, üzülüyosun..

şu sıralar duymaya en tahammül edemediğim şey "abi çok yoğunum, hiç zamanım yok". gerçekten herhangi bi şeyi yapmayı şu bahaneyle reddeden birini böyle döverek öldürebilirim. neden biliyor musunuz? çünkü ben de çok yoğunum. sürekli bişileri yetiştirmeye çalışıyorum, beceremiyorum, kendimi yetersiz hissediyorum, rüyalarıma falan giriyo yemin ediyorum artık. ve yani doğal olarak insanlar çok yoğun olmayı bahane olarak sunduklarında içime ettiğim küfürlerin haddini hesabını tutmak pek mümkün olmuyo. tanıdığım hemen herkes gereğinden fazla yoğun, tahayyül edilemezcesine yoğun. Bu bahanenin satılabileceği yer gerçekten burası değil ondan diyorum.

öf yattım

Adını Vermeyeceğim Bir Dost Diyor Ki

2011-10-23T17:40:00.000+03:00

Yazmaya kasamayınca tepki toplar oldum, bloglarımı arkadaşlarım yazar oldu.

MERHABA
BEN BÜŞRANIN ŞU AN ADINI VEREMEYECEĞİ BİR DOSTU.
COLDPLAY'İN ALBÜMÜ ÇOK GÜZEL, RİHANNA KONUSUNDA BÜŞRA'NIN TÜM YORUMLARINA AYRICA KATILIYORUM.
NOEL GALLAGHER İSE, KARDEŞİNE BİN TAKAR.
AYRICA AZ EVVEL BÜŞRA'NIN DEDİĞİ SÖZ DE ÇOK DOĞRU:
''saçma bi şekilde hayatlarımız sikildiği oranda yaptıklarımızdan tatmin oluyoruz gibi yeterince sikilmezse o kadar değerli değil mi nedendir bilemiyorum ''
BÜŞRANIN ŞU AN ŞURDA ADINI VEREMEYECEĞİ BİR DOST OLARAK,
SİZE İYİ PAZARLAR DİLİYORUM.

azıcık kötü olsak mı yea?

2011-10-12T18:02:00.001+03:00

selamınaleykii

an itibariyle stajdayım. "mert bugün gelmicek di mi? yaşasın!" diyerek çöktüğüm bi masadan, yanımda soğumuş çay ve yarım paket burçakla yazdığım satırları okuyorsunuz şu an. duygusal komikliği olsun istemiştim ama şimdi, yazdıktan 10 saniye sonra, görüyorum ki komik olmamış. öte yandan bu satırları silip yeni bi giriş yazmam için artık çok geç. artık sadece elinizdekilerle yetinmeyi bilmeniz gerektiğini öğütleyebilirim.

bu akşam pain of salvation konserine gidicektik. konser iptal oldu. korhan futacı'ya gideceööz.

dün gece banyoda haddinden fazla kalınca tansiyonum düştü. dolayısıyla uzunca bi süre mal mal yatakta uzanmak durumunda kaldım kendime gelebilmek için. bu sürede düşündüm çünkü elin ayağın farklı taraflara giderken başka yapabilecek bi şey yok takdir edersiniz ki. sonra bi an böyle üzüldüm, triplere girdim falan. derken tam şu an bunu anlatmak istemediğimi fark ettim. tamam yok ı ımh bişi demedim say.

gene dün, kendimi onlarca klibe boğdum ve şöyle bi çıkarımda bulundum: katy perry bildiğin, evlenme vaadiyle kandırıp sonra bırakıp kaçılan ezik kadınlar gibi. lady gaga önce çok fena aşık olmuş, sonra posta yiyip ben özgürüm, ben güçlüyüm triplerine saranlardan. beyonce seksi aseksüel. rihanna çok iyi ama. rihanna bildiğin "sevişilcek diyosam sevişilcek, romantik diyosam romantik yapılıcak ulan!" kadını. içlerinde tam anlamıyla olmuş olanı o. ve ben böyle diyosam bunun böyle olduğunu herkes bilir.

derken mesai bitti. hahay kaçıyorums.

2011-09-27T01:07:00.000+03:00

Gerçekten sinirden kendimi sikmek üzereyim. Orta ikiden bu yana adeta bi Eddard Stark edasıyla "Allahıma geliyo hem de nası geliyo" dediğim kış geldi. Ebeveynlerimle artık yüksek sesle ifade şeklini alan karşılıklı memnuniyetsizlik durumumuzun önü alınamazlığını ifade edebilicek kelimeler bulsam gerçekten sizden sakınıyo olmazdım ama ne yazık ki şimdilik mümkün değil. Yine de meraklı zihinler için az önce "Senin gibi bi çocuğum olsun istemiyorum"u işittiğimi söyleyebilirim.

Evet, o kadar kötüymüşüm.

huzursuzluk doğru kelime

2011-09-07T23:23:00.001+03:00

izninizle ben bi ergenliğe en baştan girip geliyorum. iç daralması, ruh bunalması ve bilhassa çevre basması hususunda zirveyi buldum. mütemadiyen ağlama isteği içerisinde çevreye hüzünlü bakışlar atıyor, derdimi soranlara "bilmiyorum" cevabını vermekten çekinmiyorum.

kısacası fenalardayım.

geçtiğinde görüşelims.

i'm gonna fuck you bitch and i'm gonna fuck you HARD

2011-09-04T21:56:00.000+03:00

marjinalliğinizi sikim.

bi tatilin daha sonuna gelmenin huzursuzluğuyla yazıyorum bu satırları. yarın sabah yine kargalar günün ilk öğünü için davranmadan uyanmış olucam. yine metrobüse binicem, yine ofise gidicem, yine akşam olunca çıkıcam, yine eve gelicem. yaklaşık 3 hafta sonra işin içine okul giricek. bundan sonrası uzunca bi öf.

bugün normal insanlar gibi sosyalleştim. öncesine sonrasına bişi sıkıştırmak zorunda kalmadan, iş güç, zart zurt planı program yapmak gibi bi amaç gütmeden. baya böyle arkadaşlarımla buluşcam diye çıktım ve başka hiç bişi yapmadan didik ve dilşut'la takılıp eve döndüm. inanır mısın, çok güzeldi.

o değil de şu dünyada amerika'ya gidip allahın çekikleriyle arkadaş olanlar kadar eziği yok gözümde. malum yaz, feysbuk her yer amerika dolu. ve fakat bi allahın kulunun da profilinde güneşten saçları sararmış bi surfer görmek mümkün değil. anca asian'lar, anca negro'lar. bırakıcaksınız bu işleri..

3 hafta sonra okul açılıyo demiş miydim? demiştim sanki.

gerçek bi fil yavrusuna dönüşmüş vaziyetteyim. bi yanda sakın kilo verme yüzün çöküyo çok çirkin oluyosuncular, diğer yanda aynaya baktığımda kusmak istediğim gerçeği. hayır adama illa spor yaptırtcaklar, hiç de sevmediğim şey..

pek çok şeyden ne kadar çok nefret ettiğimi düşündüğüm sıralarda, twitter feedimin en bi bağrıma bastığım elemanlarından @_Capitalism_ tam olarak "I am capitalism and I am the reason why you hate yourself in the form of others." dedi. Ouuw bu acıttı diye düşünmekten başka bişi yapamadım. İnsanlar bakmazken hep plastik ötesi MTV yıldızları gibi tepkiler veririm zaten.

Ayağımın altını sinekler ısırmış. Çok kızgınım. Gideyim de güncellenen blogger arayüzünü deneyeyim. Sii ya.

Anadolu'nun orta yerinden bildiriyorum

2011-09-01T01:21:00.001+03:00

Yaklaşık bin yıldır blo yazıyo olmama rağmen bu ilk telefondan post gönderme girişimim. Şu noktaya kadar gayet iyl geldiğimi düşünüyorum. Sadece telefonda girişim yazmak çok zor.

Kendisine dair bütün negatif hissiyatlarımdan yaklaşık bi sene önce kendisine kötü davranmak suretiyle kurtulduğum bi arkadaşı bildim az önce (hear from gibi). Mallığın geçmiyor oluşu çok acıklı, kendisini benim kadar tanıyan -ki çok çok çok az tanıyorum- hiç kimsenin söylediklerimin aksini iddia edemeyecek olması daha acıklı. İçim acıyo amk.

Eskişehirdeki ikinci günüm: Anneannemi özlemişim, internete tek erişim yolumun cep telefonu olması ciddi gerginlik yaratıyo.

Geçen ne güzel olm, çevremde hiç sevmediğim insan yok diye sevindim. Sonra baktım zaten inanılmaz az sayıda insanla takılıyorum, düşününce baya normal yani. Hatta düşünmesen de normal.

Diıer yandan söz konusu sevdiğim insanlara karşı da korkunç sevgi dolmuş vaziyetteyim. Hani bıraksalar hepsine teker teker sayfalarca methiyeler düzücem. Stajdı, evdi derken okulu özledim, hisarüstü'nü falan. Memleket hasreti gibi mübarek.

Okul demişken önümüzdeki dönem aynı anda tk, felsefe ve sceince almak zorunda olduğum gerçeği gerçekten, cidden, baya bok gibi. Hani felsefe severim aslında ama kişisel ders çalışma alışkanlıklarımla nası bi işkenceye dönüşebileceğini yalnızca midtermlerde yanımda bulunan dostlarım tahmin edebilir. Bu dönem gerçekten hiç hoş olmayacak.

Bu arada telefondan yazmaya baya alıştım. Tek kaygım arada geçen sürede bağlantının kopmuş olabileceği ve sayfayı yeniden yüklerken yazdıklarımı silme ihtimali.

Bazı konularda gerizekalılık seviyesinde bi optimizm sergilediğim doğru. Halbuki zamandan, mekandan ve kişilerden bağımsız olarak belli konseptlere bağlılık duymak cidden manasız. Sinirlenecek birilerini bulamıyo olmak kadar siniri yok.

Hadi kaçtım o zaman.

Halk Şikayetçi

2011-08-26T09:49:00.002+03:00

naber çaykardeşim
blogunu okudum
ve bloglarında
gün geçtikte artan bir sexism seziyorum.
haberin olsun.
cinsel tandans geçen yılki bloglarından bugüne, arttı.
iyice ağzı bozuk oldun ayrıca.
ayrıca sürekli typo hatası yapıyorsun.
ne kadar beter bi insanmışsın len
yazdıkça gördüm.
tövbe tövbe.

şimdi buracıkta adını vermeyeceğim bir dost

bad decisions make good stories demişler

2011-08-25T22:07:00.001+03:00

hayatımın yemek yemeyerek kilo almayı başarabildiğim bi evresindeyim. kendimi 40 yaşında, "belli bi yaştan sonra kilo vermek çok zor" kadınları gibi hissediyorum. gerçekten huzur bozucu. yine de spora başlamak gibi bi planım yok, sorry.

bugün düşündüm ve karar verdim ki insanı büyüten olaylar değil anlar. ne kadar büyük şeyler yaşamış olursan ol, anlar değiştiriyo adamı. bence yani. buna da ofisten zincirlikuyu'ya yürürken karar verdim. malum akşam trafiği, otobüse binilemiyo.

it's not who you were it's who you are. have we come this far lover, no? diyor, üstüne de tek kelime etmiyorum. iki gündür aynı şarkıyı dinle dinle manyak oldum. yaraaaab!

geçen gene düşünüyorum, bütün kötü özelliklerim arkadaşlarım tarafından yontulup yumuşatılıyo. kankelerimden duyduğum "yine iğrenç bi insan oldun"lara da bakınca resmen uzaktan kendi kötü de arkadaşları iyi insanı konumundayım. ama öyle değil aslında, severler beni kuzularım, valla.

ben big cat olma durumunu zihnimde uzunlukla eşlemişim. uzun bacak olsun, ince parmaklar olsun. genel itibariyle ince uzun bi karşılığı var zihnimde. meğer 42 beden de very big cat sayılıyomuş bazı diyarlarda. öte yandan herkesin standartları benimkileri tutsa koca ülke sekssizlikten kırılır bu da bi gerçek. yine de hala kusar gibi olduğumu inkar edemiycem. mütemadiyen garipsiyorum.

gerçek bi görümce olduğumu tekrar etmek için doğru zaman.

bunu beğenen bunu da beğendi odaklı erkek arşivi oluşturucak olsam internet ortamında, adam brody ve adam levine'in ikisini birden laklamış olana ryan reynolds öneren kod yazdırırım. (her şey için ayrı kod yazılmadığını TABİİ Kİ biliyorum). adam nescafe 3'ü bir arada gibi, mükemmel karışım. her bardakta artan tat noktasında da beklentilerim yüksek. bir bilene danışmalı.

gittim.

ateşteyim ateşte ateşte

2011-08-18T23:15:00.000+03:00

hellü

stajımın bir buçuğuncu ayında rahatlıkla söyleyebilirim ki artık insan darlarken rahatsız hissetme eşiğimi çok çok yukarılara çekmekle birlikte çevirmenlere karşı hissettiğim acıma kat be kat arttı. insanlara çeviri çakarken hissettiğim mutsuzluğu başka hiç bi konuda insan darlarken hissetmiyorum. sonuç olarak, çevirmenliği asla yapmayacaklarım listesinde 3 numaraya koyuyorsam bi sebebi var.

bi yandan zaman çok hızlı geçiyormuş gibi hissedip aynı anda takvimin ilerlemediğini hissediyo olmak çok garip. zaman mevhumum komple kaydı. an itibariyle kendi içimde eylül ayını yaşıyorum, geçtiğimiz haftayı 3 hafta gibi yaşadım ki geçen çarşamba dünyanın sonu kadar uzak. gün içinde -özellikle eve adım attıktan sonra- zamanın geçmesi hususunda herhangi bi sorun yaşamazken gün ölçeğinde mevzu tam tersine dönüyo. aslında mevzu çok net ama yüksek sesle ifadesi herhangi bi kolaylık sağlamayacağı için kaçınıyorum: yoruldum ve haftasonları gelmek bilmiyo.

hoşlandığın çocuğun "komünizme inanıyorum ve bu uğurda halay çekiyorum" insanı çıkması gay çıkmasından daha kötü bence. kahrolurum.

gay demişken, "vogueparis'in bu ay kapağı harikaydı" gaylerini her durumda "benim cinsel özgürlüğünü çok fena kendi ellerinde tutan arkadaşlarım var ve biz kendi aramıza birbirimize orospu diye sesleniyoruz" gaylerine tercih ederim. en güzeli kendi halinde gay gerçi de, onlardan iki tane falan tanıdım ömrüm boyunca herhal.

vogue demişken, yakın zamanda bullet kankamla tanıştık, sevdik birbirimizi. moda sayfaları pek hoş -ki her ne kadar tipimden belli olmasa da moda blogu falan da seven bi insanım- diğer kısımları daha hoş. hoş yani, bakın bi ara.

bu ramazanı diğerlerinden daha ilginç kılan tek şey ömer çelakıl'ın saçları, bunu kabul edelim

gittim.

trapped between two lungs

2011-08-09T18:09:00.001+03:00

dünyanın en görümce insanıyım. ve bunu açıkça söylemekten çekinmiyorum çünkü gerçek bi trendsetter olduğumdan yakın zamanda herkes görümce kılıklı olmak adına birbirini parçalıyor olucak. trendsetterlık nerden çıktı ba? diyenler için coolluğumla aynı yerden (götümden). bundan bi süre önce "baya coolum da" dedim ve zaman içinde gerçek anlamda cool olduğuma inanan insanlar türedi. şimdi çıtayı biraz daha yükseltiyor ve trendsetterlığa el ediyorum, challenge istyosan al sana challenge. ona da ikna edicek bi kaç kişi bulursam "göz ve izan" gibi engellerin devreye girdiği "taş gibi kız" dedirtme evresine kasıcam. ondan sonrası jübile zaten, daha napiyim.

görümce demiştim. gerçekten dünyanın en görümce insanıyım. öyle olmasa arkadaşlarımın eski kız arkadaşlarının feysbuk sayfaları arasında dolanıp, yeni sevgilisiyle mutlu olanlara "orospu" diyerek saatler harcayamazdım. insanlar aşk acılarını unutuyo olabilir ama ben asla unutmam. nefretiniz benimle güvende çocuklar..

son 22 saattir üstümde aynı kıyafetler var. dün akşam bunlarla sokağa çıktım, gece uyudum, gündüz staja geldim ve muhtemelen önümüzdeki minimum 6 saat daha birlikte takılıyo olucaz. söz konusu paspallığı "ama eteeeek" diyerek kapatmaya çalışıyorum, bence oldukça geçerli.

inanılmaz daralıyorum şu saniye. saat 6 olmuş. şimdi toplan, kalk, ofisten çık, çok iş. yine de daralıyorum. sosyalleyin beni.

ramazan beni hisli bi insan yapıyo. annemlerle yapmadığım her iftar için +1, onlarla iftar yaptıktan sonra onlarsız yapıcaklarım için +2 üzülüyorum. ramazan çok güzeldir, annen ne istersen yapar. güllaç da yapar.

içim daraldı gençler, hadi bana ilginç bişiler. hadi.

bizden bi yol olmaz

2011-08-04T00:11:00.000+03:00

Naber?

Şu bi gerçek ki son bilmem kaç blog entrym "naber?" diye başlıyo ve bundan artık sıkıldım.

Hayatımın en iğrenç haftalarından birini yaşadığım doğru. Aynı anda bütün iç organlarını bozmayı başaran Büşra'nın stajla imtihanı şeklinde özetlenebilir ki bu süreçte hiç bi şey yiyememekten kaynaklı mecburi diyetimle bir miktar istenmeyen kaybettiğimi umup kendimi avutuyorum. Artık iyileştim sayılabilir gerçi, yavaş yavaş bu işler..

Ramazan ruhunu da daha tam yaşayamadım tabii. Ramazanı hoşlanmadığımı zannediyodum yıllardır, nedenine nasılına girsem çıkmak mümkün olmaz, hiç kasmıycam da fark ettim ki değil hoşlanmamak baya seviyomuşum. Haftasonu olsa da eve gidip iftar yapsak diye bekliyorum resmen.

Didi'nin zenginliği isimli köşemizde kendisinin yeni macbook pro'sunu çekiştiriyoruz. ben aslında göründüğüm kadar fakir değilim, arkadaşlarım çok zengin, valla. saltuk'un amerika gezisinden küçük bi apple store kurabilecek kadar ürünle geliyor olduğundan bahsetmiyorum bile.

an itibariyle athena dinliyorum, şu an her yerde athena adinleniyor olması gerektiğine inanıyorum. bi süre sadece athena dinleyelim, en azından bi saat falan. hadi lütfen.

ha hastalıktan bahsettim asıl anlatmam gerekeni unuttum çünkü uzun zamandır yaptığım en saçma şeydi. imdi benim bu kullandığım ilaçlardan biri insanda "huzursuzluk" yaratmasıyla ünlüymüş. ilk aldığım gün, zaten hastalıktan geberiyorum, bakanım edenim yok inanılmaz nazlıyım falan, odada uyuyorum. bu sırada odadaki kızlardan biri -nası bi piskopatlık hala anlam verebilmiş değilim- fonda boyuna acıklı acıklı stv şarkıları döndürüyo ama nası anlatamam. hayır zaten hisli de bi insanım, ilacı da yemişim, başladım ağlamaya annemi özledim ben diye.. ve o kadar saçma ki, hani bi önceki gün evden gelmişim falan. öyle yani, benim o gerizekalı.

şuracıkta edebiyat kassam arkamdan çok eğlenirdiniz di mi, eheh. yapmıycam. asla.

lav yu gayz

dünyanın en tembel çalışkanına merhaba deyin

2011-07-30T21:55:00.000+03:00

naber?

aynı gün içinde teki sözlük destekli iki tane "neden yazmıyosun len?" atarıyla karşı karşıya kalınca ayıp ettiğimi fark ettim, koşarak koşarak geliverdim blocuğuma. uzun zamandır girmesem de yazmasam da o blog benim blogumdur tavrımı sürdürdüğümün farkındayım, anladığım kadarıyla mazeretlerim geçerli değilmiş.

ses etmeyeli, haftaiçlerim staj-börekçi-uyku üçgeninde, haftasonlarım da hayallerimdeki tatilin (fonda su sesi, aşağıda kum, tepende şemsiye minimum kıyafetle -bikiniyi boşuna yapmamışlar- saatlerce uyumak) olabilecek en kötü kopyasıyla (evin en çok esen noktasında sadece yemek ve ihtiyaç molalarıyla bölünen yaklaşık 3'er saatlik uyku blokları) geçiyor. enerji yokluğu 2011 yazımın anahtar kelime grubu olarak bi kenara not düşülsün.

deli diyolar, rahatsız diyolar, garip diyolar, çatlak diyolar. bana bunları diyolar. öte yandan kalbinin sesini dinleyip, aşkının peşinden kütahya'ya giden arkadaşım var, bunu bilmiyolar. ilk duyduğumdan beri gülüyorum, kütahya ne yeaa öf.

ağdacısına saygı sorunu yaşayanlara, hiçbirimizin kadının cinsel özgürlüğünü savunmayı kendine birincil görev seçmişlere "24 saat seks yok, sakın!" deme kudretine sahip olmadığını hatırlatmak isterim. onlar diyebiliyomuş. bunu öğrendiğim günden beri ağdacılar benim için çok farklı bir yerde.

bu arada nehir harika bir insan ve inanılmaz iyi bir arkadaş. ayrıca çok güzel, üstelik asuman krause'ye hiç ama hiç benzemiyor. ve elbette ki çok komik ve bir o kadar da eğlenceli. bilmiyosanız diye.

rakınkok'ta kazandığım blackberry de hala elime ulaşmadı, bu gidişle algida'yı sikicem, hiç haberleri yok. vermiceksen kazandın demiyceksin kardeşim, bu ne aaa?

dişi kişilerde kalın ses dünyanın en seksi şeyi, sadece insanlar henüz bunu fark edebilecek zihinsel aktivite potansiyeline ulaşamadı.

yarısıkadargüzelolsamondabirikadarşekerbiinsanolmazdım diyebileceğim yegane insan büşra'nın (hayır burda yazar kendisinden bahsetmiyor, başka büşra bu, ego durumlarım henüz hastalık seviyesine ulaşmadı çok şükür) retweetleriyle tanıştığım capitalism kardeşimle mutlu oluyorum -yarattığı etkiye mutluluk denemez gerçi- bi süredir. Son zamanlarda karşılaştığım en iyi twitter hesabı.

böyle.

öptüm falan.

hıçkırıklara gelesice

2011-07-13T01:44:00.001+03:00

Nabar?

Bin yıldır blog yazmıyorum farkındaysan. O kadar ki, geçen sürede staja başladım, hatta ikinci haftama girdim ve ortama ve insanlara ve herşeye alışır gibi bile oldum. Ayrıntılara girmiycem, tempoya alışmak zor oldu ama bu hafta bittiğinde her şey okey olmuş olucak, keyfim yerinde, insanlar şeker.

Yediklerimi sindirebildiğim bi evrende her şey çok daha güzel olabilirdi.

Bu arada yemek demişken, 2 haftadan biraz fazla bi zamandır et yemiyorum. Vejateryan oldum diyemeyiz, açıkçası bu durumu ömür bıyu sürdürebileceğimi sanmıyorum ama bi süre daha böyle devam edicek gibi. Çünkü şaşırtıcı bi şekilde o kadar zorlanmıyorum ki, O KADAR.

Bu arada, yine gıda falan diyoken söylemek lazım, börekçi yazın da çok güzel.

Mail kutuma güzel şeyler düşünce çok seviniyorum. Taze düştü misal. Seçilmiş kişi oldum ayıptır söylemesi, herkeslerden önce link bilen 3-5 kişiden oldum.Yeni bi Arel Koray Nalbant yapımıymış, henüz sağda solda paylaşılmaya başlanmadan burda.. Neden? Çünkü güvenilir kaynaktan hızlı haber benim işim. İzleyin kankeler, şahsen şarkıya (yine) bayıldım gibi bi hal tavır durum var:

Geçtiğimiz haftasonu da kuzenimin yanına gittim. Pek ilginçli bişi yok, kızı benden "o kadın" diye bahsedebilicek kadar büyümüş, kocasıysa sinir bozma kabiliyetlerinden hiç bişi kaybetmemiş. Hayır yani bazılarımızın diğerleri kadar garantici olmak zorunda olmadığını -ki aslında hiçbi şeyimi de şansa bırakmam genelde- anlamanın nesi bu kadar zor anlamıyorum. Daha şimdiden 10 sene sonra nerede napıyo olucağımı bilmek de istemiyorum. Ne zaman ağzımı açmaya kalksam dört bi yandan çok bilen abiler, amcalar ne kadar saçmaladığımı söylemek için birbirini parçalıyo. Hani öyle ki, sırf işsiz, mutsuz ve başarısızsın diyebilmek için şimdiden mezuniyet günüm için geri saymaya başlamış olabilirler. Öte yandan bilmedikleri bi şey var ki, o daaa HEPSİNİ AYAKTA SİKİCEM Period

Hadi gittim, yarın erken kalkças.
Öpücükler ve tüm diğer güzel şeyler

dear god

2011-06-30T20:17:00.000+03:00

yaz okulu süresince aynı odayı paylaşacağım kızların arıza tipler olduklarını daha önce pek çok yerde dile getirmiştim ama gün itibariyle ahlak bekçisi olan sonunda "yeaa sen her akşam nereye gidiyosun? kaç dersin var gidiyosun gelmiyosun falan. ben çok merak ediyoruuuuum" diye hesap sordu (dün de 'yoklama alınmıyomuş hadi yine iyisin' çekmişti. hayır bişi de yapmıyorum allahıma, didiyleyim 7/24), bi diğeriyse an itibariyle yahşi cazibe izleyip KAHKAHA atıyo.

her şeyi sorgulattılar bi haftada

bişi söylicem

2011-06-28T00:36:00.001+03:00

o çok sevdiği grubu toplamda üç kişi dinleyişlerinin arkasındaki sebebin çok rafine zevkleri değil de söz konusu müziğin bi sike benzemeyeşi olduğunu gözardı etmeyi başarabilen indie/alternatif/enteresanbitakımaltgenrelar dinleyicilerine özendiğim kadar kimseye özenmiyorum. öyle bi perspektiften hayat harika olmalı.

twitter'a sığmayınca

egomu siktiler tutamadım anne*

2011-06-26T08:38:00.001+03:00

naber?

uykusuzluktan ölmek üzereyim ama öyle böyle değil. neden? şimdi şöyle;

dün gece uyumak pek mümkün olmadı. sağa döndüm olmadı, sola döndüm yine olmadı. saat 4 oldu, baktım ben de hala tık yok, eeeeeeöööööörggghhh diye gürleyerek (yani bu kısım biraz abartı olabilir tabii) fırladım yataktan. sürdüm rimelimi -çünkü sabahın 4'ünde rimelsiz sokağa çıkmak kabul edilemez bunu herkes bilir- toplandım çıktım. e tabii o saatte otobüs yok, yürüyorum. sonra tam superdorm'un o taraftaki göbekte akbilimi odada unuttuğumu fark edip geri döndüm. sonra tekrar yol, uykusuzum asabiyim tribiyle LEVENT'e kadar yürümüşüm. sonra metrobüse geçtim falan derken baktım incirli'ye gelmişiz. ama hala otobüs yok doğru düzgün, ordan da eve yürüdüm aynı gazla. çok iyi oldu, çok da güzel iyi oldu ama yattım mı 36 saat aralıksız uyicam, bu garanti.

gittim o zaman, anca.

*ceza ouw yee

Hey hey hey kid get a job

2011-06-23T16:00:00.000+03:00

naber?

evimizde inanılmaz bi iç gitmesi hali var son 20 saattir. efe'yi kısırlaştırdık dün, bi de tüylerini kestirdik. sabaha kadar zor düz yürüyebilir hale geldi. kafasının iyi olduğu ilk saatler çok komikti ama an itibariyle iç parçalıyo. zaten tüyleri de gidince küçücük kaldı hayvan. kendisine bakıp bakıp ağlamaklı oluyoruz.

günlerdir sadece izliyorum. mad men'de son 4 bölüm, sonrasında supernatural'ın 5. sezonuna başlıycam. hadi bakalıım.

geniş aile var şu an televizyonda. genel olarak hiç komik bi dizi değil, karakterler falan neblim, baya kötü aslında ama arada tek tük çok iyi espriler çıkıyo. kendisiyle alakalı düşüncelerimi merak edicek gibi olursanız zamanın bi noktasında, açıp bakın diye yazdım.

mevzunun çok şey bilmek değil, bildiklerini birbiriyle ilişkilendirmek olduğunun daha bi farkındayım bi süredir.

zamanın bi noktasında yurda geçiş yapmam lazım ama o kadar üşeniyorum ki ifadesi mümkün değil. muhtemelen pazar akşamı. hisarüstü bekle beni.

neden her taraf çocuklar duymasın doldu yine? migros reklamından ömür gedik'in dünyanın en kötü şarkısına çektiği klipte bile haluk gördüm. napiyosunuz olm siz? allah aşkına birileri bişi yapsın şu duruma artık.

o değil de bu yaz nedense interrail-work&travel falan insanlarını kıskanmamak gibi bi hal tavır geliştirdim nası bilmiyorum. sanırım içim kurudu, feysbuk feedimde akıyo resimler, fotoğraf albümleri falan ama o kadar istemiyorum ki oralarda olmak. tanımayanlar için söylemek gerekir ki bu hiç normal değil, sahip ol(a)madığım her şeyi ölesiye istemek tabiatımın bi parçası falan. demek ki neymiş? her şey mümkünmüş.

gittim.

size milton anlatacağım

2011-06-20T00:06:00.000+03:00

naber?

tatil güzel şey. arka arkaya evden çıkmak zorunda olmadığımda daha güzel. izninizle önümüzdeki bi kaç günü salon-mutfak-banyo üçlüsü içerisinde geçirmek gibi dileklerim var.

görmemişliğin ne kadar zor olduğunu düşünüyorum bi süredir. çok şükür çok param yok. "blackberryciğim senden nefret ediyoruuuuum" tadında twitler atıyo olabilirdim, allah muhafaza.

yaz, konser falan ya her taraf. heh ben daha bi bokuma bilet almadım. zaten festival de sevmiyorum, herkes edebiyle kendi konserini versin istiyorum. çünkü zaten dayanamıyorum ben o kadar saat. 2 saate pilim bitiyo inanmazsın. yapmasınlar öyle.

o değil de baya yemek yememem lazım. ve yani annem son bi haftadır öyle bi dayıyo ki keki-böreği-tatlıyı. azıcık iradem olsa dert değil de, yok yani. hiç yok.

ortalamamı düşürüyorum diye götüm ata ata, bi baktım yükseltmişim iyi mi? yurttan atılmanın en büyük kabusum olduğunu bilmeyen kalmadı herhal. neyse ki bu dönem de kurtardık hahay.

gerçek bi tumblrcıyım tatilden tatile.

geçen gün eski okuluma gittim, necmettin hocayı, yeşim hocayı, gülay hocayı, murat hocayı - çok fazlalar len, kısacası hocalarımı gördüm. bugün de ozancığım canım ciğerim - blocuğumun ilişkimiz içerisindeki önemi oldukça önemlidir eheh- ve elif hocacığım dolu bi gündü. seviyorum yea.

yalan söyledim size milton anlatamayacağım. john milton'a acayip gıcık oluyorum zaten.

yaz gele tatil gele

2011-06-16T02:39:00.000+03:00

naber?

boş durmaya bayılıyorum, gerçekten.

geçtiğimiz 3 günde mad men'in 3. sezonunun ortalarına geldim. peggy inanılmaz bi karakter, an itibariyle kendisi "inspirational people" adaylarımdan, bi haftaya kalmaz onlardan biri olup olamıycağını görürüz diye tahmin ediyorum. olucak gibi hissediyorum ama.

kings of leon kankalarımla yavaş ama güzel bi ilişkinin temellerini atıyoduk bi süredir, artık mevzuya girmeye karar verdim ve fark ettim ki adamların bütün şarkılarını ezbere söyleyebiliyorum nerdeyse. bu da böyle ilginçli güzelli bi durum. solistin sesine, uzatmanın mümkün olmadığı sessiz harfleri bile uzatabilirimci tavrına, her şeyine ölebilirm yalnız. oy allahım.

yakın zamanda deniz, plaj görücek gibi durmuyorum ama asıl istediğim şey tam olarak böyle su kenarında, güneşin altında saatlerce elimi kaldırmada tembellemek. hani böyle hafif serince rüzgar eser ama güneş de bi yandan kemiklerinin içini içini ısıtır ya, tam olarak ondan istiyorum. elimi bile kaldırıcak halim olmasın, civarda insan da olmasın ki ses de olmasın, az biraz müzik olsun ama kulaklık müziği değil, arkadan bi yerlden çalsın böyle. etrafı izlemeye bile kasmıyım, öyle, yere bi yere dalsın gözüm. lütfen ya. bu da tam tumblrcı tribi farkındayım da, adamlar işlerini biliyöler panpo, en azından bazen.

yarın dişçiye gidicem. bin yıldır falan erteliyorum resmen ama kafamın yarısını falan almaları gerekmeden gitmem gerekiyo artık. inanılmaz tedirginim, şans dileyin bana, höf.

fucking fuck

2011-06-12T00:27:00.000+03:00

takılmacalarda, efendime söyliyim şunu başardım, şunu gördüm, şunu bildim sevinmecesinde falan okey de, hani esktradan heyecan yaratıcı bişiler mevzu bahis değilken iğrenç hissediyorum. gerçekten, hani baya böyle berbat bişi olmuş gibi. bi yere bağlamak gerekirse, hollywood o kadar gerekli ki.

-senin sesin neden kısıldı yie? gözlerini altı da mosmor olmuş? +badem yermin, badem?

kısa bu.

falanfişme

2011-06-09T23:17:00.001+03:00

naber?

tatilin ilk günüyle birlikte havanın 3 milyon dereceye çıkması kalp kırıcı. hani sanki hayat kendisinden tiksinmemiz için aralıksız bi çaba içerisinde falan. nereye dokunsam elime yapışıyo. hayır bi de bunun temmuz'u var, ağustos'u var. tedirginlik aldı yürüdü şimdiden.

final dönemi de enteresan mesela. şiddetlenerek artan bi gerginlik ve mutsuzluk hali falan. bu dönemki (2. dönemim daha) finallerimin son 3 gününü "edebiyat okumak istemiyom ben yööööööö, hiç bi işe yaramıycak şeylere saatler günler harcıyaruz, faydalı bişiler öğretsinler bana" diye mızırdanarak geçirdiğim yalan değil mesela. percy shelley'den nefret ediyorum.

sandığımdan daha kolay anlaşılır bi insanmışım. yani hiç bi zaman çok komplike bi insan olduğumu iddia etmedim zaten de kendime sakladığım şeyleri kendime saklayabildiğimi sanıyodum -ki açık açık söylemekten itinayla kaçındığım çok şey var. dün ekşiden tanıştığım bi çocuk muhabbetin 4. dakkasında falan bana dair ne varsa önüme serince noluyoruzamınaki olmadım desem yalan olucak. çok dağıtmışım kendimi internetin dört bi yanına, iyi değil. bi elden geçirmek lazım. tek tahmin edilir yanımın öğretmen çocuğu oluşum olması yeterliydi.

bu arada aldatma mevzusuna dair sorularım var demiştim. şimdi özet geçmek gerekirse benim bi arkadaşım sevgilisini aldattı, sonra da gidip söylemiş ben seni aldattım diye. ben de dedim ki e çocuğum mal mısın niye gidip söylüyosun çok saçma. sonra diğer herkes de dedi ki böeh yok artık hiç bişi olmamış gibi mi davrancak? şimdi ben diyorum ki eğer gidip söylersen yaptığın şey aldatma olmaz ki, mevzuya aldatma diyebilmen için bi süre karşındakinin "aldanması" gerekiyo, bu direk biriyle sevişip gidip haber vermek. yani aldatma mevzusu direk dürüst olmama hali, "dürüstlüğüm" triplerine girmek mantıksız. o kadar dürüstsen neden gidip elalemle seks eyliyosun? hadi vicdanım elvermedi falan diyosan, okey anlarım ama yine de gidip adama seni aldattım deme be şekerim. hani yapamam devam edemem diyosan başka bi bahane bul, ben seni aldattım, ayrılalım falan bilmiyorum, acımasızlık bence.

bölümümü gerçekten sevdiğim toplam 5 dakikalık sürecin yaklaşık 2 dakikası 9.90'da bi stevie smith şiirine yapılmış göndermeyi tanıdığım anın hemen arkasından yaşandı. küçük şeyler sevindirir ruhumu, hayal bile edemezdim ben bunu falan.

biraz üzüldüm bi anda, neden bilmiyorum.

.

2011-06-05T16:27:00.001+03:00

bu blog postumda cem berk aydın'a ne kadar inanamadığımı ifade etmeye çalıştım

yaz geliyo falan ama kazaklar iyiydi be

2011-05-30T01:22:00.000+03:00

bi kaç hafta önce istiklalde enteresan saçlı bi ergen kişisiyle alakalı olarak "böyle çocuğum olsa döverim" gibi bi yorum yaptım. önceden olsa "onlar da kendilerini öyle ifade ediyolar" derdim. yine de akla ilk gelenin aksine yaşlanmaya falan başladığım yok sadece "kendini ifade" saçmalıklarına inanmıycak kıvama geldim diyelim. sonuçta "ben kendimi bu kıyafetlerimle ifade ediyorum" erkeklerin salak kızları kaldırabilmek, kızlarınsa orospuluklarını gizleyebilmek adına kullandıkları ucuz bi taktikten fazlası değil, öyleymiş gibi davranmasın kimse.

çalışmam gerekenlerin sayfa sayısı üzerinden ifadesinin mümkün olmadığı şu dakikalarda oturmuş blog yazıyor olduğum gerçeğini çok ilginç bi şey gibi anlatabilirim ama gerçekten o kadar 'lame' olmaya gerek var mı bilemiyorum.

sebepsiz bi gerginlik var üstümde ama hadi bakalım.

Olumlu şeyler diliyorum elimden geldiğince

2011-05-28T21:55:00.001+03:00

Naber?

İnanılmaz gerilmiş vaziyetteyim. Linguistics'ten bu kadar nefret edip, saatlerimi kendisine çalışarak geçirmek zorunda oluşum yüzünden intiharın eşiğine geldim. Ölü dilleri okuyup okuyup ağlıyorum, öyle saçma bi hal. Hani gerçekten bitse de gitsek.

'Sanki sen çok güzelsin' ya da daha geniş bi ifade olması açısından 'Sanki sen çok süpersin' insanları yargıladığım vakitlerde kabul ettiğim bi argüman değil. Neden? Çünkü şahsi varlığım standartları belirleme hususunda pek bi anlam ifade etmiyo. Yani kızın götü büyük dediğimde benim de götümün boyutlarını ifade etmenize gerek yok. Benim götüm büyüyünce kızınki küçülmüyo, ikimiz de koca götlü olabiliriz falan.. Neden bu kadar çok göt dedim bilmiyorum, halbuki popo da denebilirdi.

Gıcık olabilitemin sınırları yok. Herkese, HERKESE bi anda gıcık olabiliyorum. Bünyeye sinir geldiğinde başka hiç bi şeyin önemi yok açıkçası. Tiksinmekten can verir gibi oluyorum bi süre, sonra geçiyo.

Cırtlak seslerinin ve gereksiz kilolarının varlığını es geçip sadece boyları 1.50'nin altında olduğu için otomatik olarak sevimli olduklarını sanan insanlar var. Kendilerin hakkında kötü şeyler söylemicem. Bu sadece tespit cümlesiydi, var yani böyle insanlar. Ben şahsen bi tane biliyorum.

O değil de ben lisede böyle bi insan değildim. Ortaokulda tam olarak böyle bi insandım. Lisedeyken ortaokuldaki eski beni çok fena kınardım. Şimdi lisedeki hal tavrılarımı gereksiz buluyorum.Öyle yani işte.

son olarak, beyonce inanılmaz bi kadın.

görüşürüz.

bu da böyle bi anım

2011-05-23T23:35:00.000+03:00

gelmeyene görmeyene acımam

kendilerine burdan

aşka inanmıyorum ama bi feromon var

2011-05-21T21:17:00.000+03:00

4 günde 3 kere hisarüstü-haznedar yapmak can sıkıcı ama yarın akşam yurda dönüşümle birlikte gerçekleşmiş olucak. metrobüsten nefret ediyorum.

aile özleme sürecim 3 haftaymış. 3 hafta görmeyince özlüyorum, deneyip bildim.

trilyon yılda bi kere yazar olduğumdan aralarda çok şeyler oluyo, sonra o kadar şeyi yazmaya kasamayıp yazmıyorum falan. kötü tabii.

misal geçen sürede be the band'in finali oldu, vera performansın canına okudu falan. ikinci oldular ama yakın zamanda albüm çıkıcak bence, hani o akşamın üstüne kendilerini keşfetmemek adına büyük çaba harcaması lazım bi takım kişilerin.

bi önceki haftasonu da adventure'daydım, şu reklamcılık şeysi. ilk iki gün güzeldi diyebilirim ama üçüncü günde bazı şeyler katlanılamaz boyutlara ulaştı. hani evet katılımcılar olarak çoğumuz -en azından ben- tecrübeli falan değiliz ve zaten olmak zorunda da değiliz ama İETT reklam projesi için "Ben viral bi video olarak düşündüm bunu, şimdi otobüste kediler olucak, sonra camdan arabaların içindeki insanları görüp 'insanlar da yalnız olmayı ne kadar çok seviyolar' diycekler" gibi bi öneride bulunulduğu zaman ben refleks olarak eşyalarımı toplayıp ortamdan kaçıyorum.

şu an o kadar fakirim ki gerçekten kelimelerin kifayetsizliği söz konusu.

çok güzel insanlara maruz kalıyorum. sırf bunun için bile yerimde olmak istemelisiniz.

gittim.

fallarım bile kalp kırmalı çıkıyo, ben daha neyleyim?

2011-05-10T22:26:00.000+03:00

ne zaman hayata karşı bi isyan moduna geçsem, şu fotoğrafa bakıp şükrediyorum istisnasız.

rapçi nişanı ov ye..

nabar?

gerçekten blog girdisi aralıklarımı 500 yıla çıkarmam inanılmaz oldu.

en son saltuk-didi kıskanması yapmıştım (hemen alttaki girdi), neyse ki çok bekletmeden geliverdi ozan balıms. bin yıl sonra falan gördüm kendisini. özlediğim kadar varmış. börekçi - la liberta - börekçi yaptık. dönmeyeydi iyiydi. döndü ama..

li liberta'da inanılmaz muhabbet dönüyo bu arada, havasından mı suyundan mı, yoksa küçük fiyatlarla bezenmiş menüsünden mi vallahi bilemedim.

haftasonu da taşoda vardı. hiç de uzun uzun anlatamıycam, geleydiniz. beklendiği gibi inanılmaz eğlendik, milyonlarca hikaye - saçmalıkla bitirdik. sağımın solumun ağrısı hala geçmedi. öte yandan bi dahakine daha çok olması gönlümü derinden yaralıyor falan falan.

bu arada zombi olduk ve özlem balıms doğdu. bunlar önemli noktalar, söylemeden geçicem sandıysan beni tanımamışsın dostum.

yaz okulu kaydımı yaptım bugün. hisarüstü, bu yaz bi yere gidiyorum sandıysan yanıldın bebeyim. öte yandan para vermek gerçekten kalbimi kırdı.

be the band'e de çok az kaldı. gelenleri gelmeyenlerden daha çok seveceğim yalan değil. ha umrunuzda olmayabilir, ona bi şey diyemem.

şu yaştan sonra homofobik olmak istemiyorum, gerçekten. ama cross-dresserlar..

şunca zaman çok iyi bi insan olduğumu düşündüm. hala da çok iyi bi insanım bence de artık çok iyi bi insan olmasam da olur gibi. bilemiyorum. biraz daha düşünmek lazım.

gittim.

didi ve ozan gerçekten kalbimi kırıyosunuz pisler

2011-04-29T23:45:00.000+03:00

"It was not my sword, Mondego, but your past that disarmed you"

sabah 11'den beri bilgisayar yanımda, karşımda kitaplar açık oturuyorum. 3 satır okumuşluğum yok, linguistics'den f'lesem de hepimiz rahat etsek.

gerçekten hepinizin amına koyayım diye bağırma isteği içerisindeyim. herkesten o kadar tiksiniyorum ki.

aslında çok da gergin bi insan sayılmam. ne var ki dört bi yanım bi şey olsa da atarlansam adamlarıyla dolu. acı içinde ölmelerini diliycem ama gencecik insanlar hepsi, kıyamıyorum da.

didi ve ozan'dan nefret ediyorum. izmir'de çok eğleniyolar. kendisi her ne kadar geçmişteki bi takım hatırlamak istemediğimiz yaşanmışlıkları gün yüzüne çıkarmaktan çekinmese de ozan'ı gerçekten çok ama çok ama çok ama çok özledim. telefonda konuşurken çok üzüldüm kapattırdım hemen. eşek adam ya, yeminle old and wise dinleyip ağlıyorum içime içime.

takılmaca istiyorum, sadece takılmaca. takılmaca yaparken ölelim falan.

karnım acıktı yine

bodruma da gittik beraber

2011-04-28T20:53:00.000+03:00

bu da otelimiz hahay

hallö

turneden döndük dün. gündüz uykularının üstüne 13 saat gece uykusu uyudum. pişman değilim, yüzüm gözüm her tarafım fena şişmiş vaziyette. otobüs koltuğu görünce fena oluyorum.

bütün dünyanın denizlili olması diye bi gerçeklik var. artık ben buna inanıyorum.

denizli demişken, bütün denizliyi yürüdüğümüze inanıyorum. en azından havalı yerlerini hep yürüdük. mekanla tanışıklığı uzun süreli olanlar pek aynı yönde yorumlarda bulunmasalar da ben kendi adıma sevdim, esenkent'in eski hallerine benziyo. sakin falan, hoş.. gece çok soğuk ama, donarak ölüyoduk nerdeyse.

bodrum'un ilk gününü kahvaltı - duş - uyku - deniz (3 dak.) - havuz - duş - uyku (nehirciğimsle) - yemek - havuz - duş şeklinde özetleyebiliriz. sonrası dünyanın en havalı buluşması: "saat 7'de resepsiyonda, telefon yok, geç kalanı beklemek yok"

akşam the place ve mekanın abisi, rakı-balık, bodrumun boşluğu. ardından sahilde ateş yakmanın zorluğu, ozan çocuğun sarhoşluğu (şimdiye kadar gördüğüm en sarhoş insan, bahsetmeden vallahi olmaz), "biz de üniversite okuduk" abileri, kustuğum dedikoduları (YALAN, GERÇEKTEN YALAN), saçma sapan dolanmalar, soğuktan uyuyamamak.

ikinci bodrum günü (aka hayattan tiksindiğim gün) gündüz bodrum takılmacasıyla eş zamanlı olarak amcalardan soğutulmam, teco fikrinin normalleştirme çalışması. erkek muhabbetinin orta yerindeki kızın dramının ardından bodrum'un hiç gidilmeyen yerlerindeki 165 öğrencili muğla üniversitesi kampüsü'nde rock korosu konseri. mekanın marjinal olmaya çalışmış olamamışlarla dolu olması kalp kırıcı bi gerçeklik, "boğaziçi" diye tezahürat yapmaları asla anlayamayacağım bi psikoloji ve hocaaaam konser bitmesiiiiiin diye hocalardan birine ses etmeleri gerçekten gecelerce ağlama sebebi.

sonrası dönüş yolu takılmacası, uyku, sabaha karşı lanedolsunonurumolayerindeunuttuk gerilimi. bilmem kaç saat sonrası otobüs koltuğu görünce ağlayarak uzaklaşan bi grup genç.

an itibariyle sesim kısık, tatil sonrası dinlenme ihtiyacıyla, kaç gündür bi yığın şey birikti gerginliği arasında bi yerlerde kayıp vaziyetteyim. eğlenmek güzeldi, fak.

öpüyoret

kedili kadın olucam ben yea

2011-04-21T22:15:00.000+03:00

son iki sokağa çıkışımın küçük çaplı felaketlerle sonuçlanmasının ardından kendimi eve kapatma kararı aldım. maroon 5 akşamı gülerek anlatılabiliyo olsa da dünkü takside cüzdan düşürme vakasının bünyemde yarattığı yaralar kapanıcak gibi değil. thank god, taksici amcayla iletişebildik ve cüzdanımı her şeyiyle geri aldım ama kendisine bi daha ulaşmamın mümkün olmadığı, yeni kimlik, okul kartı, akbil zımbırtılarıyla uğraşmak zorunda kalacağım düşünceleriyle dolu o 9 saat kadar çok az şey örselemiştir şu ruhumu 20 yıllık hayatımda.

maroon 5 akşamında, lisede bi üst dönemimdeki "ben modellik yapıyorum yeaa" kızlarından birinin gece boyunca şahsıma içecek servisi yapıyo olmasından aldığım keyfi çok az şeyden aldım şimdiye kadar. içimdeki "uzun bacaklarınız olabilir canlarım ama onlarla ulaşmaya çalıştığınız insanlar halihazırda benim bi arada olduklarım olucaklar" canavarının yeniden can bulmasından pişmanlık duyduğumu söyleyemicem. arkadaş olmadığım çok güzel kızların aptal ve sığ oldukları yönündeki önyargılarımın bi zararını görmedim şunca yıldır.

o, bu değil de ben fenaladım yine a dostlar. kabuk bağlamış yarayı tekrar tekrar kanatma metaforuna başvurmayacağım elbet ama sonsuz bi döngünün içine girmiş gibi hissettiğim açık. hayrına biri çekip çıkarsın şuracıktan beni. nolur ya.

o değil de turne zamanı geldi. bi sonrasındaki hafta da taşoda falan. işte sevdiğimiz okul, işte sevdiğimiz bümk.

bu blog postun hemen sonrasında pek çok mail atıcam. keşke atmasam ama atıcam. mail atmaktan tiksiniyorum.

cihangir'deki herkesin kendinden çok memnun olması var bi de. inkar edilmesin.

ben kötü bi insan değilim. gerçekten bak. sadece ara ara kafam karışıyo, netleyemiyorum.

gittim.

Is it like Tarzan?

2011-04-19T19:51:00.000+03:00

gerginliğim

hallö

üniversite hayatımın dördüncü, bölümümün ikinci döneminin sonuna yaklaştığımız şu günlerde bolca negatif enerji ve aydınlanmışlıkla doluyum. anlatıcam hepsini sırayla.

öncelikle bugün poetry sınavım vardı. kendisi sayesinde fark ettim ki şu okulun bana kattığı hiç bi şey yoksa bile kısa zamanda bişiler öğrenme becerisi var. yalama oldum omoko, ne öğretsen sorgulamadan alıveriyorum artık. lisede edebiyat sınavları öncesi beş şairini adını hatırlıycam diye kıçımı yırtarken an itibariyle tek gecede 39 farklı şiiri, alıntı yaptığında şiir ismi, şair ismi, konu, mısraların konu bütünlüğü içerisindeki önemi şeklinde açıklayabilcek kadar öğrenmeyi başarabiliyorum. darwin cidden haklı beyler.

öte yandan yine aynı sınavda başlayıp günün ilerleyen dönemlerinde de devam eden başka bi takım yaşanmışlıklar var ki gerçekten, cidden beni çileden çıkartıyo. öncelikle sözüm çeviribilimci dostlarıma. canlarım, kendi içinizde gerçekten birlik, bütünlük, dayanışma ve sevgi selleri durumu içerisinde olabilirsiniz. birbirinizin yüksek notlar almasını istiyo ve hep beraber yükselelimci bi tavır takınıyo da olabilirsiniz. ne var ki şahsen bunların hiç birini umursamıyorum. F'ler denizinde boğum boğum boğulsanız da umrumda olmicak, okulu bırakıp kuzey kampüsün önündeki teyzeyle bayan mendil aaaaaal mesaisine çıksanız da içim cızlamıycak. ben gece beyin eritiyosam sen de eriticeksin şekerim. bugün kopya dönerken ses etmemiş olmamın yufka yürekliliğimle alakası yok, olay daha çok "ispiyoncu" fikrinin çirkinliğinden kaynaklanıyo. yine de finalde aynı coolluğu gösterebileceğimi sanmıyorum, allahıma çirkeflerim.

öte yandan aynı havayı soluduğum insanların kapasitesizliğine bakıp içime içime ağladığım gerçekliği var ki o konuda yapılabilecek hiç bi şey yok. bi yerde sıçılmış ama tam olarak nerede gerçekten bilmiyorum. sorsan koca ülkedeki en parlak çocuklar falan. fak yu. yemin ediyorum insanların adına utanmaktan yoruldum. hani neyi tartışıp neyi tartışmaman gerektiğinin ayırdına varamıyosun onu geçtim de, retorik sorulara cevap vermeye çalışmanın bir açıklaması yok. gerçekten yok.

gittim ben yea.

tespit yapma üzerine yapılan tespitler yüzünden paradokslarda yitip gittim

2011-04-15T11:33:00.001+03:00

Gerçek bi freak magnet olduğumu herkes bilir. Bugün yine yalnız kaldığım vakitlerden birinde börekçide inanılmaz bi insanla tanıştım. Hani bazı insanlar konuşurken o kaçıklıklarını -gerçekten kaçık, hani deli değil ama anladın işte garip biraz- hissedersin ya, cümle kurma şekillerinden, bakışlarından, yorumlarından, öyle bi tip. reklamların zartların zurtların kostümlerini ayarlıyomuş. kesinlikle günümün highlighted anları kendisine ait.

"Özgüven sorunu yaşayan erkek" tribinin işe yaradığı fikrine insanları kim inandırdı gerçekten bilmiyorum ama bi an önce vazgeçilse çok güzel olucak. Evet özünde çok eğlenceli ama içine içine kapalı er kişilere dizilerde filmlerde yıllardır itinayla dip düşürüyoruz ama onlar bi Adam Brody mesela (ey gidi günler), Jessie Eisenberg falan. Ego problemlerinin yalnızca gerçekten sebepsizse ifade edilmesi gerektiğinin farkına varmak çok da bi çaba gerektirmiyo aslen.Üniversite okuyosunuz a kü, azıcık sağınıza solunuza bakın.

Keyfim nedensizce pek bi yerinde son on küsür saattir. Gün içinde toplam 1 derse girmiş olmamdan kaynaklanması oldukça muhtemel.

Bende biraz paranoya var galiba. Tam emin değilim, yaklaşık 10 dakika önce bi dalga vurdu. Paranoya mı yoksa gerçekçi bi şüphecilik hali mi zaman göstericek artık. Paranoya değilse çok ayıp da yalnız, neyse.

Sınav zamanı ders çalışmam lazım diyip uykusuz kalıyorum, normal zamanda interneti özledim diye uykusuz kalıyorum. mütemadiyen uykusuzluk, saat yine 3 olmuş. bunun sabah kalkması var, duş alması var, derse gitmesi var.

bi insandan tiksinmem için 92'li olmasınn yeterli olduğunu herkes bilir (bütün 92'lilerden tiksiniyorum demiyorum, ama sizden tiksiniyosam ve 92'liyseniz muhtemelen tiksintimin sebebi 92'liliğinizin kaynaklık ettiği bi şey). hazırlık okumuş olmamla alakalı olarak tek pişmanlığım randımanlı olarak bi kısmıyla aynı havayı solumak zorunda kalıyo olmamdan kaynaklanıyo. hayır yani hoca 20 dakika boyunca gelmediyse kalkıp gidersin artık ordan, azim ve kararlılıkla beklemeye devam edip yarım saat geç kalan hocaya (dersin yarısından fazlası amk) ödevlerini teslim etmezsin. orospuluk yapmaya gerek yok.

kusmadan doktora gitmem*

2011-04-09T16:31:00.000+03:00

Naber?

Dün akşam kutlu doğum haftamızın finalini yaptık. Ayrıntı yazmaya kasamıycam tabii ki, yine de orta yaşlı sarhoş kadınlarla baya iyi anlaştığım bilinsin.

Bunu da ayrıca belirtmeme gerek yok aslında ama yine de, I luv ma frenz yo!

doğum günü demişken feysbuk walluma gelenler dahil bütün kutlama mesajlarına teker teker cevap vermem ne kadar inanılmaz bi insan olduğumu gösteriyo bence. neden kastım o kadar ben de bilemiyorum.

akıllı insan rakı içmez arkadaşım, o nasıl bi koku allaşkına ööğ

önümüzdeki haftalarda yemek yemeyi bırakarak az daha insani boyutlara dönme ve para biriktirme durumlarına aynı anda çözüm getirmeyi planlıyorum. spor yapmam lazımmış aslında ama ona da kasamıycam şimdi allaşkına.

*inanılmaz hastayım bu arada bi haftadır. doktora gitmeme ve ilaç almama hususundaki direnişim bütün anlamsızlığıyla sürüyor. sümük tasviriyle hastalık derecesi ifadesinin evrensel bi netlik sağladığını bilsem de yapmıycam, hiç bi zaman sümüklerimizin halinden tavrından bahsetmeyelim. sümüklerimiz bile demeyelim hatta. şu an sümük bütün anlamını yitirdi.

sınavların tekrar hortlaması canımı sıkıyor. her hafta birer ikişer geliyo canlarım. çalışmam lazım, hatta şu an çalışıyo olmam lazım. ama uyuycam galiba biraz.

uyudum bileeağ

çay koysak ya, demli demli

2011-04-01T15:06:00.000+03:00

An itibariyle nh'nin ust katindaki lokantamsi yemekhanemsi yerde didinin ipoduyla yaziyorum bu satirlari. Bu iki element ayni cumlede zenginlik cagristirir gibi ama giydigim tisortun terkostan bes liraya alinmis oldugu gercegi kabak gibi ortada carsambalardan nefret ediyorum. ayni gune hem linguistics dersi hem de ps'ini koymak, ustune o pslerde yoklama almak gercekten hayinlik, gercekten acimasizlik.

geçen gün tam yukardakileri yazarken didi'nin ipodunun şarjı bitti. anca şimdi yazmaya kasabildim tekrardan.

iki gündür boğazım korkunç. benim de kendisini iyileştirmek adına çok büyük çabalar sarf ettiğim söylenemez tabii ama yine de bu kadar şiddetli olmamalıydı.

bi anda herkese güvenimi kaybediverdim. hani "bana bi şey olmaz" vardı ama şimdi "neden olmasın a kü?" diye sorduğumda önceden ne cevap verdiğimi hatırlayamıyorum. olmak derken tabii ki yolda üstüme atlayıp dövmicek kimse.. olay daha ziyade herkesin birbirine karşı inanılmaz acımasız olması, sırf iki muhabbet döndürebilmek adına her gün yüz yüze olduğun insanları harcamaktan daha çirkini olmayabilir.

hayır yeniden ergenliğe girmiyorum. hayır pms döneminde falan değilim.

lütfen hepimizin en sevdiği kitap bir otostopçunun galaksi rehberi olsun, lüten hepimiz küçük prens'e olan sevgimizden ölelim.

hayır gerçekten yeniden ergenliğe girmiyorum. sadece ilginç gelmiyo artık şunlar. daha doğrusu zaten çok uzun süredir ilginç gelmiyodu da, artık tahammül de edemiyorum.

tek bi yazıyı üç postada yazmak da bambaşka. yukardaki satırları sabah derse gitmeden önce yazmıştım, an itibariyle derten çıkmış ve hatta evime gelmiş vaziyetteyim, vallaha öyleyim. o zaman devam.

uzun zamandır bu kadar keyifle "ben demiştim" dememiş olabilirim. ben demiştim hahayt.

öte yandan bugün gerçekten, hala, gerçek bi kara orkestra günü. korhan futacı inanılmaz bi adam.

dedem geldi, kaçıyorum bens.

anlamadığım şey

2011-03-25T19:21:00.000+02:00

niye herkes sürekli benden bişiler istiyo?

sevgi istiyolar, ilgi istiyolar, zaman istiyolar, para istiyolar, iyilik istiyolar, neşe istiyolar, zarafet istiyolar, başarı istiyolar, vefa istiyolar, minnet istiyolar.

elimde hiç birinden yeterince yok ama sürekli istemeye devam ediyolar.

sinir krizleri geçirmek üzereyim.

beytinin mide skmesi evrensel bi olaymış

2011-03-24T19:23:00.000+02:00

hazır çorba seçerken içindekilerin kuruduğunda bardağın dibine ne kadar yapıştığını göz önünde bulunduruyorsan kendi bulaşıklarını yeterince yıkamışsın demektir. 20 yaşıma 11 gün kala sahip olduğum en büyük bilgelik bu dostlarım, sebze çorbasının verdiği mutluluk bulaşık sürecinin acılarını göze almak için ne yazık ki yeterli değil.

avaz'ı taşıdık genşler, artık avazavaz.org'dan, sırf blogger yasağına zartına zurtuna takılmayın diye. yaa yaa.

linguistics'den baya nefret ediyorum.

son altı ayda toplasan 5 tane falan rüya ya görmüşüm ya görmemişimdir ve hepsi istisnasız efe'yle (kedim) ilgili. nedenini gerçekten bilmiyorum, başına bişi gelcek diye ödüm patlıyo resmen.

peteklerde birbirinin kucağına uzanıp manzaraya sessiz ve anlamlı bakışlar atan çiftler kadar sıkıcısını bilmedim. bugün baktım baya hiç konuşma yok, sarılıp gökyüzüne bakıyolar. hayır 1 dakika bak, 2 dakika bak, 5 dakika bak, çok çok hisli bi tipsen 10 dakika bak ama 45 dakika da bakılmaz ki arkadaşım.. hep diyorum "sevgili dediğin sevişmek istediğin arkadaş işteeaaabi" diye, al işte yok götü güzel yok omzu geniş diye gidiyosunuz sonra konuşucak konu yok.

baya uykum geldi yine ya, yarınki sınava da lanet olsun ayrıca

başlık başlık

2011-03-19T19:13:00.000+02:00

naber?

ders çalışmam lazım.

hiç ilginç olmayan giriş kısmından sonra hiç ilginç olmayan başka şeyler; bazı insanlar çok sevişgen.

"bahara inanmıyorum ama bi takım hormonlar var." tamlayabilsem oksimoronda birinciliği kaptırmıycam da...

daha önce bahseder gibi olmuştum, yayınladık. bu kadına bayılıyorum.

geçen perşembe baya eğlendim. taksiye para vermemek için bi saat sonraki shuttle'ı beklerken ıslak hamburgerciye 6 lira bırakmanın saçmalığını fark etmem için üstünden iki gün geçmesi gerekiyomuş. bence diğerleri daha fark etmedi bile.

biz buna baya güldük: seni gördüğüme çok tahrik oldum

bu arada avazım balım bi kişiyi maroon 5 konserine götürüyo. bakmak isteyebilirsiniz, sonuçta hepimiz adam levine'e dip düşüren insanlarız. sonra "neden ses etmedin hayın??" diye gelmeyin bana.

bu arada aramızda gary oldman'ı sevmeyen var mı? olmamalı.

kankettolarımla börekçiye alternatif peşindeyiz. mutfak denen mekanda çay ikram edilir duruma geldik, akşam takılmacası içinde la liberta'nın baya iyi bi alternatif olduğunu fark ettik falan falan. hisarüstü'nü baya seviyorum.

neyse gidiyim de dünyanın en sıkıcısına çalışayım madem.

you can live in this illusion*

2011-03-14T21:33:00.001+02:00

naber?

blogger yasağı canımdan can alıyo, yoğun çalışmalarım sonucunda yurttan blog yazabilir ama yazdıklarımı okuyamaz vaziyetteyim. bi kaç güne yasak kalkıyomuş diye bişi duydum, heyecanla bekliyorum falan.. dns kullanılamayan yurt çok çok kötü.

bu arada kimsecikler tarafından terk edilmemiş olmam da inanılmaz güzel falan.. kalpler, kalpler..

dünya üstünde yapmayı en çok sevdiğim şey to do list'ten madde silmek. (beklentileri karşılayamadıyam özür dilerim ahah)

ebeveynlerimin daha az müdahil oldukları bi hayat için pek çok şeyden vazgeçebilirim. sadece ben değil, onlar da mutsuz bu içli dışlılıktan. henüz fark edemediler ama..

bu dönem okumalarımın birikmesinin 3. haftada gerçekleşmesi iyi bi öğrenci olma yolundaki çalışmalarımın işe yaradığının işaretçisi. geçen dönem ilk hafta bile okumam gerekenleri okumayı başaramamıştım.

sanki bişiler söylicektim de unuttum gibi hissediyorum. keşke öyle hissetmesem.

*you can choose to believe

VE FAKAT ÖNİZLEMEDE ŞANSIMI DENERKEN BLOGLARIN AÇILDIĞINI FARK ETMEM... MUTLULUKTAN AĞLIYCAM ŞU AN. TAM OLARAK ŞU AN.

süt bulamıyorlarsa sütlaç yesinler

2011-03-05T02:10:00.000+02:00

selam olsun!

blogger kapatılınca, okulda dns ayarlarını değiştirdiğinde internete bağlanmak mümkün olmayınca, okulun bağlantısı da henüz blogger'a ulaşmayınca -dün gecenin çok saçma bi saatinde açmaya başladı gerçi sağolsun- gelemedim, yazamadım a dostlar, vay dostlar, can dostlar. ama şimdi burdayım.

bütün bir hafta boyunca günde 4, şanslıysam 5 saat uyuyarak yaşadım. bunun nedeni tabii ki bu dönem çalışkan bi öğrenci olmaya karar verip okumalarımı yapmam -saatler 2'yi bulmadan ders başına oturamadığımı herkes bilir- ve haftanın 4 günü sabahın kör vaktindeki derslerime gitme hususunda takdire şayan bir kararlılık göstermemden. mutsuz ve çirkin oluyorum ama en azından bursumu kurtarıcam diye umuyorum.

bugün en son ne zaman birileriyle iletişim içinde olmadan ya da o zorunluluğu hissetmeden (haftasonu ev ahalisi iletişimine kasmadan, eşzamanlı olarak feysbuk-twitter-sözlük-blog kaynaklı bi takım önemsiz şeyleri beynime doldurmadan ya da oralarda kendimi ifade etmeye çalışmadan, birileriyle yüz yüze ya da sanaldan muhabbet etmeden) sıfır etkileşimle, hiç bi şey yapmayarak durduğumu düşündüm ve hatırlayabildiğim tek an 4 yıl öncesine ait. nerden çıktı bi anda diyebilirsin ama aslında bi anda değil. son bi zamandır -bi kaç hafta- yorulduğumu hissediyorum, yalnız kalmak bi ihtiyaçmış, eksikliği de fenaymış. kısacası too much interaction will kill you dostlarım.

inanılmaz tatlı insanların inanılmaz tatlı arkadaşları oluyo. daha net bi ifadeyle taylan'ı zaten seviyoduk, ahmet ve didem'i de sever olduk.

tabii bi üstteki yargıya ulaşışım indigo'da gerçekleşiyor. gelmediyseniz gerçekten yazık, baya keyifliydi. vera, spooky, crimson blue, the fip falan.. öte yandan kimse için üzülecek değilim, gelin demiştim.

uyuyayım bence.

bu postum gayet net

2011-03-01T00:16:00.000+02:00

çarşamba çok eğlenicez

gelin

uykusuzluğum

2011-02-24T09:10:00.000+02:00

nabar?

şu an baya sabah, inanılmaz derecede sabah. dersim 10'da olmasına rağmen 8'de uyanmış olmamın sebebi tabii ki karın açlığı. kahvaltımı bir dilim dünden kalma pizza ve çayla yapmış olmamdan hayata dair bi çıkarımda bulunmak zor.

bu dönem inanılmaz hocalarım var ki kendilerine halk arasında oya başak, mazzari ve lee scrivner diyoruz. salı günü arka arkaya kendilerine maruz bırakılıp mutluluktan ağlama noktasına kadar geldim.. hayat çok güzel salı günleri.

o kadar inanılmaz olmayan hocalarım da var ki kendilerinin isimlerinden bahsetmek istemiyorum. kendisini kısaca "conflict nedir biliyo musunuz çocuklar?" cümlesiyle anıyoruz. bunun privacy ve daha pek çok kelimeyle kurulanı var, ikinci derste dayanamayıp "e eveet!" diye höykürüşüm var.. kadın iyi biri gibi aslında ama sanırım bizi gerizekalı sanıyo, tam çözemedim.. yine de bünyemde asabiyet yaratan durumlar. allahım sonumuzu hayretsin.

haftaya inanılmaz partileme var, inanılmaz.

böyle. biraz daha çay yapıp yüzüme gözüme bi takım kozmetik ürünlerle müdahalede bulunayım o zaman.

öptüms

peyşıaaant lii

2011-02-21T00:45:00.000+02:00

yurda geldim. kızları özlemişim, bi de yurttaki bütün ışıklar bozulmuş. onun dışında bi değişiklik yok.

yarın ders olması ciddi manada can sıkıcı. saat 9'da olması konusunda bi yorum yapmıycam.

eğer bi şeyin koleksiyonunu yapıcak olsaydım seçeceğim şey net bi şekilde "eski bebek kaşığı" olurdu. babaannemlerde gördüm geçen bi iki tane, cidden ürpertici nesneler. anlattığına göre köy evinde çoook eski -onunla yemek yiyen bebeklerin torun torba görüp öldüğü kadar eski- bebek kaşıkları da varmış. bi zaman denenebilir.

öf.

kiraz tazele

2011-02-19T01:23:00.000+02:00

iğrenç hissediyorum. neden iğrenç hisediyorum? halbuki müthiş güzelli bi gün geçirdim. çeşitli ruh halleri arasında hızlı geçişlere okey ama sebebini bileydik iyiydi.

"ben" o kadar da kötü bi şey değil bence. ben, benim, senin, onun falan. bence herkes öyle düşünüyo. tekil şahıs diyosun, sonra çoğul şahıs diyosun. 2, 3, 4 çok. öyle olmasa tekil şahıslara azıl şahıs diyebilirdik. diyo muyuz? hayır. bi insan söylemeye çalıştığı şeyi bu kadar kötü savunabilir. ibretlik.

boyanma vakti yeşile sahiden dilim doğru söylüyor

2011-02-18T01:54:00.000+02:00

naber?

yarın güzel bi gün olsun, lütfen. hoy.

seha can isimli insandan haberdar oldum, mutlu oldum. gösterir de vermem, yok ki başka çarem. 47 kiloyum seni nasıl yeneyim..

gün gelicek benim de böyle ciddili falan portfolio niyetinde bi sitem olucak adıma. daha var ama ona, çok var.. ama bi zaman olucak. çok kıskanıyorum öyle insanları.

bazen nalaka lan demekten kendimi alamıyorum. nalaka lan? hep diyorum yirmilerinde uzun bacak, otuzlarında ev çekip çevirme becerin olucak diye..

bugün fark ettim ki çay içme miktarım 3. herhangi bi birimi yok direk 3. tükettiğim çayın hacmi hiç önemli değil çünkü çay içişim sonsuza uzanabilir fakat en minik çay bardağıyla da çikolata kabından bozma su bardağıyla da 3(o bardaklardan herkesin evinde olmuştur bence, itiraf edin hadi. bizdekiler kırıldı şu an yok ama anneannemlerde var mesela hala) olay aslen tam olarak 4. kez hayatta mutfağa gitmem gibi bi hal.

tutarlı denklemlerin her zaman doğruya işaret etmediğini hepimiz biliyoruz sanıyorum.

dünya üstünde beni dilimde yara çıkması kadar mutsuz edebilen başka bi şey daha yok.

ben de isterdim duş alırken gerçekten inanılmaz seksi hal tavırlar içinde oluyim, bilmem ne aromalı yağlarla ovalanıyım falan. ama şu bi gerçek ki lavanta kokulu beyaz sabunla yıkanıyorum, tıpkı güzel yurdumuzun dört bir yanındaki babaanneler gibi. hacı şakir.

meyve yerken ölmek istiyorum. ya da çikolata. ya da iskender. 4. bi alternatif yok.

kaçtım o zaman, karnım aç

14 şubat niyetine

2011-02-15T17:27:00.001+02:00

naber?

yıllarca boğaziçi'ni kazanmak değil okumak zor bi kere demişlerdi de inanmamıştım. hayır dostum final dönemleri değil bahsettiğim, tam olarak ders seçimi. okuycam diyosun, okuma diyolar. sınıfında yer kalmadı diyolar, şu kadar krediyi geçme diyolar, noncredit de alamazsın efendim diyolar, zorunlu dersini de vermiycem sana diyolar. böyle şeyler diyolar. çok ayıp.

bu dönem derslerimin haftanın iki günü 9'da iki günü de 10'da başlıyor olması bambaşka bi acımasızlık örneği.

normal şartlarda sevgililer gününde üzülmem. bu sefer işler biraz değişti.

tatilin son haftasına girmemizle ve annemin tatilinin bitmesiyle birlikte "annömö özlöyöröm bön, zatön höç göröşömöyörüz" triplerine başladım, okul açılınca tabii ki geçicek.

daha şimdiden yorulmuş vaziyetteyim. aynı zamanda isteksizim. sıkıldım. falan falan.

taytıllısnıs

2011-02-12T20:02:00.000+02:00

naber?

az önce bildim ki bi insanın kendine yapabileceği en kötü şey atılması gereken mailleri biriktirmekmiş. atıyorum atıyorum bitmiyorlar efendim, "o kadar çok mail attı ki öldü"ye çok çok yakınım şu an.

bundan bi süre önce gren gördüm, bildim. siz de görün, bilin. o zaman burdan lütfen.

iki gündür chino kankamla bir çeşit iç içelikteyiz. çok çok uzun zamandan beri kendisine bu kadar maruz kalmışlığım olmamıştı. hala güzel.

yapmam gereken şeylerin bitmemesini anlıyorum ama bari biraz azalsalar. birazcık.

yakın zamanda okumam gereken kitaplar da var. gereken derken hisli kız sıkıcılığında bi gereklilikten bahsetmiyorum, ayın 20'sinde kütüphaneye teslim etmem lazım, cidden yakın zamanda okumam gerek yani.

şen piliç reklamları gerçekten sinirlerimi zorluyor.

gittim.

insan mutsuzluğunu vücudunun her noktasında ayrı ayrı hisseder mi yahu?

2011-02-11T16:42:00.001+02:00

insanın hayatı nasıl her geçen gün daha can sıkıcı bir ha alabilir gibi sorular belirirse zihninizde açın bakın diye yazıyorum bu postu.

gün itibariyle son notum da açıklanmış vaziyette -pazartesi ders seçimi var bu arada. yani tam bu noktada kocaman bi "gerçekten"- ve hoca nası başardıysa bana cb vermiş. iki ihtimal var, ya okulun 2'li (aa, ba, bb) not sistemi yerine kendi kendine 3'lüde (A+, B- vesair) takılan bu güzelim insan onları birbirine çevirmeyi başaramadı -çünkü sınıfta başaramayaşına şahit olduk. çünkü onları net bi şekilde birbirine dönüştürmek mümkün değil falan- ya da "paperını geç teslim ettin" tribine girip notumu kırdı. bu arada paperımı tam tarihinde elden teslim edip haftalar sonra "final paperını vermemişsin" şeklinde telefonla aranmam yani olay. paperımı geç verdiğim falan da yok. "ne abi belki de kötü aldın" falan der gibiyseniz şöyle söyliyim expo dünyanın en skimsonik dersi, hani MÜMKÜN DEĞİL.

dahası ve asıl sinir sebebim GPA'imin 2.91'e düşmesi ki hepinizin bildiği üzere kendisi sene sonunda en az 3.00 olmazsa yurt bursum gidiyo. şimdi ben napiyim? pompalı tüfek arayışına girmiyim mi? sonra o tüfekle o evini basmiyim mi? nası yapmiyim bunları diyin bana hele bi.

bu kadar satırda kendisine yöneltilmiş herhangi bi küfür bulunmamasının sebebi de gerçekten salak mı yoksa orospuluğundan mı yapıyo anlayamamış olmam, yanlış anlaşılmasın saygı falan değil.

bu iğrenç haberin hemen öncesine gittiğimizde de bambaşka bi iğrençlikle karşı karşıya kalıyoruz ki bunun dilimizdeki ifadesi "babayla günlerce karşılıklı seni o kadar siklemiyorum ki o kadar olur tribine girmek". babam nedenini nasılını anlayamadığüım bi kafaya girmiş vaziyette. dışarı çıkmama takmış kafayı. ama bak olay geç geliyo şu bu değil, zaman ve mekan ve sebep gibi her türlü diğer şeyden bağımsız olarak dışarı çıkıyor oluşum sorun. "e ama işim var?", "ama orda olmam gerekiyo", "ama kaçırılamayacak kadar güzel". her neyse sonuç olarak buna takmış kafayı. öte yandan şöyle de bi gerçeklik var ki babam bana bi şey söylemez, yani mesela memnuniyetsizliğini gelip bana ifade etmiyo. anca sabah ben uyurken anneme çemkiriyo, "bu kız here hörö" diye. anlattığım şeyleri dinlememek gibi bi tavır da geliştirdi ki bununda sebebinin çocukça bi "mantıklı nedenleri duymazsam var olmazlar" inancı. olay tamamen benim argümanlarıma karşı gelebilecek argümana sahip olmaması, münazaralardaki ucuz "ne dediğinizi anlamadım, yeterince iyi ifade edemediniz" numarası gibi bi yerde. resmen şu son bi senedir ebeveynlerimin yaşlandığını ciddi manada hisseder oldum. can sıkıcı tabii.

tatil bitse de yurduma dönebilsem artık.

yurt dedim yine sinir bastı, cb ne ya?

bu da böyle bi anım

2011-02-10T14:09:00.000+02:00

yaa yaa

o değil de önce bi mühim insanların mühim insanlar olduklarını anlayabilsem,

sonra da yalakalık yapabilsem,

adeta siz dünyadaki en über kişiliksiniz tavılrları falan burdan çeşitli harikalıklarla ayrılabilirdim.

yapamıyorum.

nezlenin kökü kurumalı

2011-02-09T22:37:00.000+02:00

naber?

aylar yıllar sonra ilk defa "o kadar yorgunum ki hareket edicek halim yok" durumu yaşadım dün. sabah 9'da hazendar'dan çıkıp maçka (beşiktaş üstünden) ardından taksim yapıp gece 1 civarlarında tekrar hazendar'a vararak enerji düşmanı bi döngü tamamladım. sokaktaki leopar deenli kağıtlarla simit satan simitçiyle başlayan tüketim çılgınlığım itü sosyal tesisleri, simit sarayı, burger, beatles, ghetto, bambi ve evimizin mutfağı şeklinde devam etti. ilk defa teleferiğe binmiş olmamsa günün highlighted kısımlarından biri, başka da var.

yarın da mesela TEDx insanı olma durumum var ki hayat süprizlerle dolu derken bu gibi şeylerden bahsediyo oluyoruz genel olarak. yarın twitterdan ses ediyo olucam canlı canlı heheyt.

annemle kedinin etkileşimlerini izlemek evdeki favori aktivitelerimin başında geliyo. kedinin her sabah saat 6'da annemi oyun oynamaya kaldırmasına karşılık olarak annemin "öpmezsen tavuk vermicem önce bi öp" tavrı (kediye), "efe anne de bi, annee anneee" hali ve evi süpürürken kediyi de süpürmeden geçmemesi tadına doyamadığım ayrıntılar.

yarın sabah 6'da uyanmış olmam gerekliliğiyle önem kazanan bu akşam duş almam gerekliliği gerçekten canımı sıkıyor.

yeni gözlük aldım sonunda. lens almadım. vazgeçtim demiştim. gözlüklerim ve ben biriz, beni gözlüklerimle sevin.

dudaklarım çok acıyo. burnum da. kıştan nefret ediyorum.

gittim o zaman.

binlerce sözcük var içimde çıkmak için hepsi sırada*

2011-02-07T02:10:00.000+02:00

naber?

yarın burs günü. önce banka, sonra göz doktoru, sonra babaanne misafirliği, sonra başka bi banka, sonra başka bi banka daha, sonra market gibi bi plan program.

melis danişmend'in albümünü indirdim dün*. ilk dinleyişimde bu ne len? dedim. şu an albümü loop'a almak durumu yaşıyorum. insanoğlu değişken.

yazıcak bişilerim vardı ama unuttum resmen.

aylardır insanlar benim hakkımda ne düşünüyo acabayla resmen kafayı bozdum. artık olay çığrından çıktı, paranoyak gibi onu niye dedin? şöyle mi düşünüyosun benim hakkımda? falan sorgulamaları yapar oldum. ama cidden merak ediyorum. kendime değer biçme, yaptıklarım, yapmadıklarım, yapamadıklarım, yapmak isteyebileceklerim ve yapacaklarım üzerine düşünür vaziyette olmanın by-productlarından sanırım "insanlar benim hakkımda ne düşünüyo?" sorusu, ya da kopya çekmek için iyi bi kaynak. bilemedim. höf.

hislilik bastırdı.

kaçtıms.

faun ve kuşum aydın üstüne

2011-02-06T02:18:00.001+02:00

Pan's Labyrinth'i daha yeni izlediğim ve ağlamaktan öldüğüm doğru.

Filmin kelimelerle ifade edilmesi zor derecede etkileyici olduğu da.

Ama bunların hiç birisi Faun'un (Pan) Kuşum Aydın'a benzediği gerçeğini değiştirmiyo

dikkatli bak

şeytani kedi canıtın

2011-02-02T15:43:00.000+02:00

höllöğ.

the fountain'ı daha yeni izledim ben inanmazsın. evet puh bana, ayıp bana falan falan ama napiyim kanke sinemayla enteresan bi ilişkimiz var. some kind of love-hate relationship. kurcalamıyorum artık. her neyse. film zaten çok güzel de soundtrack albümü de can almıyo değil. belirtmeden geçemedim.

büyüdükçe hassaslaşıyorum galiba. bu bi sorun.

babam küp şekerin çayı toz şekerden daha çabuk soğuttuğunu iddia ediyo, ne derece doğru bilemiyorum tabii, oturup karşılaştırmaya kasmadım.

o değil de insanın hocasının sorumluluk nedir bilmemesi ayrı bi dert. notlar açıklanalı yıl olmuş, sistem kapanmış hanımın anca aklına geliyo notları haber vermek, onda da telefonla aranıp "neden final paperını teslim etmedin?" diye sorduruluyorum. ellerimle verdim o paperı, sen kendini biliyosun, biz de seni biliyoruz. kaybetmişim demiyo da.. salak ya yemin ediyorum gerizekalı bu kadın.

bugün telefon görüşmesi yapmak istemiyorum. mail iyidir.

kaçtıms

anlamadan gelivermiş ya şubat

2011-02-01T22:12:00.000+02:00

neden ve nasıl başladı bilmiyorum ama her gece 02:00-04:00 saatleri arasında aşk filmi izlemek gibi bi alışkanlık edinerek hayatımı olduğundan daha az çekilir kılmaya başladım. loop'ta da şu var.

annemin aynı şeyleri tekrar tekrar söylemesinden nefret ediyorum, nefret. sonra çekmiriyorum, küsüyo. hayır yapma şunu. en sinir olduğum şey, söyleneni bi kerede anlayamayacak kadar gerizekalı mı görünüyorum anlamıyorum gerçekten. ileri fizik falan konuşmuyoruz sonuçta.

evde 7/24 "kedi en çok hangimizi seviyo?" diye yarışan 4 insan. bu sabah biribirimize sarılıp uyuduğumuz için ben baya önde gibiydim ama babam "ben orda bilgisayar oynadığım için geldi yanımda durdu" diyerek zaferime azıcık gölge düşürdü.

bi yerlere gitmek istiyorum feci. çeşitli kuzenler görülebilirdi ama bu ayki param tam olarak yeni gözlük + kayıt parası + kitaplar + ıvır zıvır için ayrılmış vaziyette.

resimdeki gömleğin harikalığı..

kaçtıms

şempanzeler

2011-01-31T00:10:00.000+02:00

görgüsüz olmadığımız için sevinmeliyiz. yediği profiterolü anlatırken markasını belirtme ihtiyacı duyan insanlar var. şaka gibi.

şu sıralar yemek yemeden yaşayabildiğim günleri her zamankinden daha çok özlüyorum. skinnylik özlemi içerisindeyim.

buyrun indirin. iyi müzik.

ölene kadar sadece haşhaşlı ekmek ve çayla beslenebilirim. gerçi bu basenlerde ciddi sorun yaratır ama onun dışında bi derdim olacağını sanmıyorum. ayrıca haşhaşlı ekmeği de dünya üstünde en güzel ananem yapar, bu konuda tartışmaya çalışmak bile manasız.

bazı insanlar için algılaması zor sanırım ama "sadece 1 gün tatili olan insan " diye bi olay var ve o sadece 1 gün tatili olan insan o gün muhtemelen başkalarına hizmet etme isteği içinde olmicak. bu noktada akşam yemeğinden önce yok yok kalkalım biz geç kaldık zaten diyerek evden ayrılan bi takım güzel insanlara sevgilerimi gönderirken, çalışma temposuna 1. dereceden tanıklık eden bi başkalarının eve misafir getirmesi, üstüne üstlük akşam yemeğini beğenmemezlik yapması gerçekten öküzce. britney spears fanları gibi videolar yapıcam "leave my mama alone" tandanslı. yazık ulan kadına aa.

neyse kaçtıms hadi.

fetiş sahibi olmanın insanı daha cool kıldığına inanan kaldı mı ya?

2011-01-29T02:12:00.000+02:00

naber?

tam banyoya girmek üzereyken, böyle havlumu neyin hazırlamış yol alıyorken ani bi kararla banyo yapması gerektiğine karar verip, adeta depar atarak banyoyu kapan ev sakini (ya da kısaca kardeşim) yüzünden gelicek başımıza ne gelicekse. yaşlı teyzelerin kendi aralarında "vay anam hiç beklemiyoduk bütünn evi ateşe vermesini", "duş başlığıyla kafasına vura vura mı öldürmüş" gibi cümlelerle ifade ettikleri bi sürü bi sürü senaryo. halbuki yazık günah, birbirini de seven bi aileyiz bi yerde..

hadi hepimiz feysbukta din hanemize sevgililerimizin adını yazıcak kadar loser olalım, lütfen.

uzun zamandır kendini göstrmeyen boyun ağrım geri döndü. uyanık olduğunun her anı bilgisayar başında geçirmek kötü, yapmayın. benim artık kurtarılacak bi tarafım kalmadığı için herhangi bi çaba içine girmiyorum ama hala şansınız varsa bi yerde sınır koymaktan zarar gelmez.

bu arada şu hatuna bakın, seviceksiniz bence.

tüm zamanların en kasamayarak doldurulmuş başvuru formuyla kabul aldım bugün bi projeye. özenle doldurduğum başvuru formlarıyla ancak babayı alırken, öylesine yapılmış bi başvurudan pozitif dönüş almış olmama nası bi tepki vermem gerektiğine henüz karar verebilmiş değilim. olayın da içeriğini söylemicem ama eğer önümüzdeki aylarda azimli bi genç olursam bu yaz ciddi geziş var.

ayın 30'u itibariyle çok güzel bir takım şeyler duyulabiliyor olucak. duymayı ve devamında dinlemeyi tercih edip etmeyeceğiniz size kalmış tabii..

bu arada 3.00'ı tutturmayı başardığımı da dile getirmek istiyorum. alkışlar, mutluluk gözyaşları.. muhtemelen bölüm ortalaması 3.50 falan ama varlığını devam ettirmeye çalıştığım bi sosyal hayatım olduğundan bu gerçeği göz ardı ediyoruz. mühim olan burs devamlılığı..

e gideyim de film falan izleyeyim madem.

fuck yeah

2011-01-27T12:23:00.000+02:00

bu sabah uyanınca kurduğu ilk cümlelerin "sezar'dan sonra augustus geldi di mi? bak julius - agustus. july - august.. waddafak" olması tabii ki de dahi olduğumu falan göstermiyo. olay tamamen uykuyla uyanıklık arasındaki manasız süreçte düşündüğüm şeylerle alakalı.. öte yandan şimdilik sadece bu kadar bariz olan gerçeklere işaret edebiliyo olsam da, yeterli sayıda uyuma ve uyanma sürecinin ardından gerçekten bi şeyler keşfetmeye başlayabilirim diye umuyorum.

bi sabah kalktığımda 42'nin sorusuyla karşınıza dikilebilirim. bence yani.

bir otostopçunun galaksi rehberi de nası overrated.

and so am i

2011-01-27T03:27:00.001+02:00

naber?

karnım feci aç. evde o kadar yiyecek bişi bulamadım ki salçalı ve zeytinli ekmeklerimi kemirirken tüketmek için çay demler vaziyetteyim. dünyanın en manasız buzdolabına sahip olabiliriz. kabak, dolmalık biber, mor salata falan gibi bi içerik. akşam yemeğinden kalan et sotenin sadece sebzeleri kaldı -saatler önce etlerini kediyle paylaştık- ki soğuk soğuk hiç çekilmiyceğini tahmin ediyorum. her neyse sonuç olarak açım ve an itibariyle evde yicek doğru düzgün bişi yok.

bu arada annemin işten gelince söylediği "kızım insan yemek filan yapar, hiç üzülmüyo musun bana, bütün gün çalışıyorum"larından anladığım kadarıyla ebeveynlerim yemek yapabildiğime inanıyolar ki zamanın hangi noktasındaki hangi yaşanmışlık buna sebebiyet verdi gerçekten bilmiyorum.

birazdan film izleyeceğim. evet bunu yapacağım sevgili dostum. ya da yapmayacağım, bilemedim şu an, hızlı yaşadığımdan geleceğe yönelik kararlar veremiyorum pek. çok hızlı yaşadığımdan. iki gündür bırak pijamaları çoraplarımı bile çıkarmadığımdan -çoraplarımla uyuyorum resmen ki babamın nezdinde 9 kusurlu hareketten biri. medeniyet görmemiş yavrum benim diye sever beni fark etse. canıms. babamı çok severim.

şu an film izlemekten vazgeçtim mesela. ben demiştim.

o değil de burayı çok seviyorum. blocuğum dünya üstünde bana ait olan şeylerden en sevdiğim. bin kere kalbime soksam yine doymam.

gençlik yıllarından kalma günlüklerimi bulabilirsem şahsıma yazılmış ilk ve tek aşk şiirini de şuracıkta paylaşma niyetindeyim. gerçi ne kadar aşk şiiri diye tanımlanabilir bilmiyorum, içinde "sana değil zekana aşığım" gibi bi ifade geçiyodu hatırladığım kadarıyla ama devam eden süreçte çıkma teklifi kendini gösterdiğinden saymamız gerektiğini düşünüyorum. nolur sayalım olm, yoksa sıfır olucak.

bazen keşke anneme daha az çemkirsem, ev ahalisiyle daha çok zaman geçirsem falan gibi şeyler diyorum. ama bi noktada bişi olmuş noolmuş bilmiyorum, nası yapıldığını unutmuşum sanki. benim anlattılarım onlara yabancı ki beni heyecanlandıran şeylerin yarısı kadarı "nası olsa anlamıycaklar" kafasıyla otomatik olarak eleniyo, onların dertleri tasaları hatta bazı noktalarda hayalleri bile duymaktan sıkıldığım şeyler. keşke öyle olmasa.

ay his geldi, sulugöz olucam, kaçıyorum.

i'd love to

2011-01-25T16:52:00.000+02:00

olay aslen realizmle pesimizmin aynı şeyler olmaması.

sabaha kadar çeşitli akrabalarla çeşitli alkol ürünlerini kombinledim. halamlarda başlayan içmece tavrı, ananemlerde rakı bardağı bulamayıp ayran bardağında rakı hüpletmemle son buldu. söz konusu rüyaya kaynaklık eden bilinç ve altındakiler hakkında cidden bi fikrim yok.

artık daha fazla inkar etmeye çalışmanın bi alemi yok, yeni bi telefon ve hatta yeni bi bilgisayar almam lazım. bilgisayar biraz daha ertelenebilir ama telefon artık zorunluluk çerçevesine girdi sayılır. şubat ayı içinde imkansız gibi ama mart'ta buna bi miktar para ayırabilirim gibi geliyo. ya da parası fazla gelen falan varsa, 2. kuzey'e hediye kabul ediyorum.

günlerden salı. hadi bakalım.

bazen gerçekten sinirleniyorum. hem de öyle böyle bir sinirlenmek değil. kocaman kocaman şeylere amaaan sktret diyebilirken çok daha küçük görünen şeylerle alakalı bünyemde biriktirdiğim öfke açığa çıkınca bilmeyende şok etkisi yaratıyo, töbeallam noluyo hali yaratıyo, that's so not büşü durumu yaratıyo. ama durum öyle değil, insanların uyumlulukla aptallık arasındaki farkı göremeyişinden hep.

flamingo'daki bütün şarkılara teker teker aşık olmadan vazgeçemiycem galiba bu albümden. hard enough ve playing with fire'ın ardından şimdi de right behind you'ya takıldım. hoy allahım, flamingo'yu başıma saranlara sevgilerimi iletiyorum buradan, günlerdir başka şey dinleyemiyorum nerdeyse.

öte yandan şimdilerde ayıla bayıla dinlediğiniz kimbra kankamın bundan 2 ay kadar önce "next big thing" olarak avaz'da kendine yer bulmuş olması var ki resmen içimin yağlarını eritiyor.

tumblr'ı cidden sevdim, bunu beklemiyodum.

on a dusty road

2011-01-24T23:01:00.002+02:00

sanırım sümkürerek beynimin yarısını akıtmayı başardım. durum cidden vahim. tuvalet kağıdı evresini geçtiğim vakit hatırlamak için çok uzaklarda kaldı, bi süredir kağıt havlularla takılıyoruz. doğru tahmin, halka değil fil.

eğer oda sınırları içinde manasız salınımlar içindeyken fon müziği olarak the killers'tan bişiler seçersen kendini amerikan gençlik dizisi ana karakteri gibi hissetmemen için hiç bi sebep kalmıyo. dene bence.

lara stone denen hanımla da yeni tanıştık. son zamanlarda karşılaştığım en çekici dişi kişi olabilir. şaşırtıcı ama acılar içinde can vermesini istemiyorum.

çay içmeyi çok seviyorum. çay içmediğim günler gerçekten çok mutsuzluk verici. başka ne mutsuzluk verici biliyor musun? mutsuz olmak istediğimde mutsuz olmama izin verilmemesi. kamon.

ara ara balıketli olmak istemiyor değilim. ya da mesela az daha incelip uzasam falan. vücudum bile bi tavır benimsemekten çekinmiş. ortalamalık sux.

görselim çok güzel.

bu gece breakfast at tiffany's.

i'm in lesbians with you

2011-01-23T22:19:00.000+02:00

naber?

kabak tatlısı yiyorum üstelik sıcak.

internet bağlantım sinir krizi geçirme sınırlarımı yokluyo, iletişemezse daralangillerdenim.

michael cera'yı her geçen gün daha çok seviyorum.

forum istanbul'un "eğlenceye fransız kalmayın" temalı reklamı kadar beyinsiz bi şey görmemiş olabilirim.

ciddi manada can sıkıntısı içindeyim şu an, tam olarak şu an. neyse ki annem çay demiş.

yazıcak bişi yokmuş.

nohut hoş bir bakliyat

2011-01-22T17:51:00.000+02:00

neden haftasonları sabah erken kalkmadığımı fark ettim gün itibariyle. magazin programları. üstelik kim kimle naapmış falan da değil, düz kamera karşısında sevimlilik yapan ünlüler. neyse amaç feedbackleri açmaktı zaten.

bi de mesela bugünün çok verimli olucak bence. yapmam gereken bi sürü şeyi halletmiş olucam, yapmam gerekmeyen şeyleri de yapmış olucam. sonra annemlerle sosyalleşir gibi bile yapabilicem. bence yani. umutlarım bu yönde.

öyle bir geçer zaman ki'nin reklamlarını görünce ağlamaya başlıyorum, onu napıcaz? hof çocuk dediğin bu kadar sevimli olmaz. içim parçalanıyo resmen.

yukardakileri yazdığımda saat daha 10.30 falandı herhal. şu an 17:00 olmuş vaziyette. yapmam gereken bi şeyi yaptım, yapmış olmam gereken bi şeyi yapmamış olabileceğimi fark ettim, mailler attım, mühim biriyle tanıştım (bazen telefonum çalıyo ve karşıdaki gerçekten enteresan biri çıkıyo), bi de kediyle oynadım. bomboş gibi, ama aslında dolu gibi, manasız bi şekilde yorucu. anlamsız.

film mi izlesem ki? paper heart var elimde, michael cera falan..

o değil de kışı yaşayamadık. lise 2'den beri sanırım ilk defa bi sonbahar/kış döneminde gündüz kapalı hava karanlığında oturup passenger zehirlenmesi yaşatamadım kendime. canına yandığımın küresel ısınması yüzünden duygusal buhranlarımızı da yaşayamıyoruz höf.

gittim.

festival gibisin katılmak istiyorum

2011-01-21T02:22:00.001+02:00

festival kapısı aşındıranların üçte biri şunu yüksek sesle ifade edebilse yaşanabilecek rahatlamayı hayal bile edemiyorum.

torrent'in var olduğu bir dünyada tabii ki film festivallerine inanmıyorum.

the clock was tickin'

2011-01-19T15:34:00.000+02:00

saat 14:10. 17'de bi yerde muhtemelen 19 gibi başka bi yerde olucam. henüz annemlerin haberi olmasa da çok büyük ihtimalle bu akşam evde olmiycam. hem eve gündüz gitmek daha güzel ki zaten.

an itibariyle elifciğimin kahvaltı yapmadıysan ye bunu diyerek getirdiği simit eşliğinde çayımı yudumlarken (yudumlamak kelimesini çok severim. çay-simit ikilisine bile ne kadar elit bir hava getirdi, değil mi?) brandon flowers dinliyorum. baya güzel oldular böyle hepsi bi arada, denenebilir.

muhabbet sen ne güzel şeysin, insanı işlerinden alıkoyan, ayrılamadığım. muhabbet etmeyi çok seviyorum ama herkesle değil tabii.

günde ortalama 5 saatini gülerek geçiren biri olarak söylüyorum, bazı şeylere gereğinden uzun ya da lüzumsuz kahkahalar attığınızda gerçekten çok sıkıcı hayatlarınız olduğunu düşünüyorum. yapılan her espiriye kahkahalarla karşılık vermek sizi daha eğlenceli yapmıyo, kamon.

saatin an itibariyle 15:12 olduğunu söylemek istiyorum. blog yazmıyorum, blog açıkken yaşıyorum, aklıma bişiler gelince yazıyorum gibi olmuş bu.

evime gitmek istediğimi fark ettim şu an. yurttayken eve gitmek istiyorum, evdeyken yurda gelmek. tatilde ebeveynlerime olan özlemimi gidereyim bari. annemin de tatili bi haftaymış hoff hayınlık resmen.

dilşut gitmeden öncesi takılmacamız da yarınmış, keşke sonraki gün olsa (duyun beni a dostlar)

kaçtıms.

keyfim yerine geldi resmen

2011-01-19T02:24:00.000+02:00

bu da dünyanın en komik resmi muhtemelen

didi

'nin tuvalletten çıktıktan sonra kendisine yöneltilen

"nası geçti?"

sorusuna verdiği

"beklediğim yerden çıktı"

cevabı dünya üstünde en çok güldüğüm şeylerden biri olabilir.

girl with one eye

2011-01-19T01:06:00.000+02:00

bu yazıma dondurmasa da ciddi manada üşütmeyi başaran ocak havasında bile kısa çoraptan vazgeçmemekte ısrar eden etiler liselilerine seslenerek başlamak istiyorum. tamam hadi bak hepimiz gördük, poponuz falan güzelmiş. kapatın artık ama üşütüceksiniz.

lisede -necmettin hocacığımdan- öğrendiğim baya mühim bi şey var; eğer yapılan bi şeyi eleştiriyosan, daha doğrusu extreme negatif tepkiler gösteriyosan elinde daha iyi bi alternatif ya da en azından bi alternatif olmalı. bok gibi olmuş bu bi eleştiri şekli değil, burası olmamış şöyle yapalım ya da en azından bu olmamış çünkü bak burası eksik, orayı tamamlamak için bişiler bulmalıyız diyo olman lazım. diyo musun? demiyosun. ama susmuyosun da kanke.

sanki artık bi şeylere yönelmem gerekiyomuş gibi hissediyorum. hani naapmak istediğime karar vermem falan ki ona göre bi takım fırsatları değerlendirebiliyim ya da gözardı ettiğim bazı şeyler için "acaba?" diye düşünmiyim falan.

annemin "neden hiç usuturuplu şöyle oturaklı insanlarla arkadaş olmuyosun kızım ya?" şeklinde kelimelere dökülen isyanı da senelerdir duymalara doyamadığım. çok şükür didi ve dilşut var, çalışkanlıkları otomatik olarak usturupluluk olarak yorumlanıyo falan..

gitmeden, çok fazla kuru üzüm yerseniz karnınız ağrır. çekirdeklerinden galiba. yemeyin.

ben de en az diğerleri kadar sıkıcı olabilirim

2011-01-17T19:07:00.000+02:00

tumblr aldım onu napıcaz?

ne oldum demiycen

2011-01-17T14:26:00.000+02:00

naber?

an itibariyle seda sayan'ın programını izliyorum ve görmeyeli saçmalık derecesinde korkunç bi artış yaşamış. fırsat bulursanız izlemelisiniz. an itibariyle çocuğuna organlarını vericek olan anne babanın ameliyat için kilo vermesi haberini müthiş bi duygusallıkla veriyolar. seda sayan doçent yerine yanlışlıkla yardımcı doçent dediği adam tarafından düzeltilince "hocam benden ne istiyong yeaaa" diye cevap veriyo, sedacığımın dudakları desen, neyse demiyorum. kavga eden kadınların resimlerini hıza ekrana yaklaştırıp arka planda deftones çaldıkları zamanları "daha iyi" olarak niteleyebileceğim hiç aklıma gelmezdi.

dün akşam da golden globe'a baktım bi miktar. robert downey jr. cidden çok tatlı, kırmızı halıyı sunan kırmızı elbiesli kız konukların neredeyse tamamından daha güzel ve natalie portman hamileydi. trent insanı da dünyanın en cooluydu mesela, ömrümde böyle ödül almak bilmedim. twitter'ına yazdığı "Holy shit!" öncesi "eööööf şimdi yazmazsam beklerler" falan gibi bi kafaya girdiğine neredeyse emin gibiyim.

twitter demişken herkese yeni versiyonu kakıttıran twitter'ın benimkini ikide bir eskisine çevirmesine gıcık olmuyor değilim. lan bak yine!

şu manasız olduğu kadar uzatılmayı bekleye blog girdisinin tek sebebinin artık yapmam gereken bir takım şeylerin var olması olduğunun hepimiz farkındayız sanırım.

gideyim.

tebrikler... geçmiş

2011-01-15T20:35:00.000+02:00

böyle de görsel çalarım. resme tıkla bak seviceksin bence, orda bunlardan daha çok var.

hallö o zaman.

an itibariyle finalleri bitmiş bir gencin durdurulması güç coşkusu sarmış vaziyette dört bir yanımı. dua edin de short story'den 94 alıyım, bi tane A görsün ebeveynlerim, sevinsinler falan.

doydos'u seviyorum. doydos karın açlığı dolu gecelere doğan bir güneş, adeta bi yaşam kaynağı. ne var ki sipariş gelmek bilmiyor. hadi doydosum, hadi canım.

demem ve doydoscunun gelmiş olması.

insan bazı bazı şaşırıyo. şaşırdığı şeye aynı zamanda üzülüyo ama yapıcak bi şey olmuyo. yapıcak bi şey yok, anca kızabiliyorum. anlamlandıramıyorum.

galatasaray'ın yeni stadı o kadar umrumda değil ki, hani o kadar umrumda olamaz anlıyo musun? hayır boşuna twitter feedimi dolduruyolar ona kızıyorum.

sesimin bu kadar kötü çıkabileceğini kimse tahmin etmiyodu sanırım. güz dönemine verdiğim finalle otomatik olarak takılmacalara da ara veriyorum ki, tatil olarak da adlandırılan söz konusu zaman diliminde en azından çaba harcandığında dişi bir kişilik olduğum ayırdına vardırtabilen sesime kavuşabilmem hususunda umutlanmama sebebiyet vermiyor değil. (içimdeki pollyanna)

son zamanlarda duyduğuma en çok sevindiğim şeyler gizem tarafından gelen "sen kilo vermişsin" ve seval'den gelen "dünyadaki tüm klişelerin mına kor gibisin". canlarım, ikisini de böğrüme böğrüme basasım var.

dün akşam didilerde normal yollarla açamadığımız tek kullanımlık su altı kamerasına çekiçle daldık. lastikten dandik düğmemsi bişeyini yüzüme gözüme yapıştırarak eğlendim falan (böyle şeylerle eğlenebiliyorum bazen) fakat sonrası hiç güzel olmadı. an itibariyle çenemin muhtelif yerlerine dirsek yemekten kurtulamamış gibiyim. mosmor.

kaçıyoruuum, kaçtım.

portakal de bi bak çok hoşuna gidicek

2011-01-13T00:55:00.000+02:00

naber?

keşke şu an ders çalışıyo olsaydım. önümüzdeki günleri daha keyifli kılmak için bi adım atabilirdim, atmadım. belki ilerleyen saatlerde.

gildenlöw coşkusunu henüz üstümden atamadan pek sevgili başka insanlarla tanışma fırsatı buldum -ki kim olduklarını söylememe daha var- tahmin ettiğim kadar tatlı, eğlenceli falan çıktılar. sevindim tabii öyle olunca. böyle şeylere hepinizin sevindiğini biliyorum.

aslında çevremizde sandığımızdan daha çok salak insan var, sadece çok yakından baktığımız için fark edemiyoruz galiba. yakın zamanda bir takım tespitlerim olmadı değil.

2 aylık film izlemeyişime bugün wristcutters ve nick and noah's infinite playlist'le veda etmiş oldum. ikisi de çok tatlı, izlenir, izletilir.

bi de bölümüm gereği sanki ingilizce ödevi yapmak istiyomuşum, çeviri yapmak en sevdiğim aktiviteymiş gibi muamelerle karşılaşıyorum sürekli. bunu açıklığa kavuşturalım, öyle bi şey yok abi. hani çok ders insanı olsam önce kendi notlarımı düzeltirim falan. dahası "ödevim var yapsana, nolcak iki dakkada halledersin" bi yardım isteme şekli değil, kendi işini başkasına yıkma hali. ben onu senden çok daha kısa sürede yapıyo olabilirim ama yine de neden yapmak istiyim ki? hayır ondan sonra kötü oluyorum falan, halbuki gerçekçi sebepler ve makul isteklerle gelen kimseyi de reddetmişliğim yok mesela..

shuttle yok (gitti de gelmedi canan buna ne çare), çok yakında alkol yok, muhteşem yüzyıl muhabbetlerinden anladığımız kadarıyla seks de edilmiyor..

bu da çok güzel olucakmış diyolar.

görüşmek üzere o zaman

anlatamıyom

2011-01-10T19:20:00.000+02:00

ben dün pain of salvation gördüm.

denedim ama olmadı, anlatamadım.

sadece uzun bekleyişler sonrası kendileriyle iletiştiğimizi,

dünyanın en tatlıları olduklarını bil.

çalışılır kanke yeaa

2011-01-07T20:26:00.002+02:00

humanities finaline çalışmak için study'e gidip bi anda iç çamaşırı satın almaları gerektiğine karar veren insanlar var.

ve kaygısızca eşyalarını toplayıp bu uğurda study'i terk etmekten çekinmeyenler.

her taraf beyonce doldu ama hiç biriniz jay-z değilsiniz

2011-01-07T03:04:00.000+02:00

bu blogda erkeklere sesleniyorum

"o kız neden bebek gibi konuşuyo?"

sizin egonuz yüzünden canım. illa kız kısmısından üstün olduğunuz hissiyatını yaşayabilin diye, kendi kendinize bunu başarmanız mümkün olmadığından, çünkü artık kol kası bi anlam ifade etmediğinden, sizi kendinden yukarı itmeye çalışmaktansa kendini aşağıya indirmek daha kolay olduğundan.

yoksa

artık bütün kızlar torrent kullanmayı biliyo. bilgisayar kullanmak marifet değil ve hayır internetin kuralları aksini iddia etse de internette kızlar da var. "yaaa canım bunu yükleyemedim yükleseneeee" yalan.
ömründe iki kere kuaföre gitmiş, fön çektirmiş kızın sıcağa dayanıklılık eşiği eline damlayan iki damla çaya tepki vermiycek kadar yüksek.
bize fazla acı gelen bi şey tükettiğimizde "ayy ayy hoff hoff çok acı hooff hu hu hu öfle öfle dudaağaaam yanıyööööö" nidaları eşliğinde zıplamak doğal bi tepki değil, tamamen artificial, biraz daha çaresiz, biraz daha narin, biraz daha korunmaya muhtaç görünmek için.

örnekler çoğaltılabilir ama gerek yok, ne demeye çalıştığım belli.

bilin diye

inan anlatıcaklarımın şu görselle ilişkilendirilebilir olmasını ben senden çok istiyorum

2011-01-05T23:32:00.000+02:00

naber?

şu an ders çalışıyo olmam lazımdı ama korkunç baymış vaziyetteyim. artık zaman şeyini kaçırdım ama son bi süredir sürekli bişiler okumak, yazmak ve beynime beynime kakıttırmaya çalışmaktan çok sıkıldım. ama öyle böyle değil, ÇOK.

şu finaller geçsin bi süre tanrı demeyelim mesela. adam demeyelim, eve demeyelim, şiir demeyelim, heaven demeyelim, hell demeyelim, felsefenin adı anılmasın, hiç bi cümlemizin altında başka anlamlar olmasın. politika konuşalım, ekonomi konuşalım, dizi konuşalım, meme konuşalım, popo konuşalım, daha böyle şeyler konuşalım. yalvarıyorum.

bi an önce ayın 7'si olsun mesela, bursum gelsin. sonra 9'u olsun Daniel gelsin falan.

o kadar baydı ki öldü olucam şimdi hof.

bi değişiklik sezdim

2011-01-05T02:11:00.000+02:00

artık bi nickim değil bi adım var

bi de

threewords.me/mushroombrain

henüz emre aydın değil

2011-01-04T03:29:00.000+02:00

final döneminden en büyük beklentim bana duygusallı, içselli sıkıcı kız yazıları yazdırmadan son bulması şeklinde.

ezberden konuşmamak lazım, bence yani. çünkü mesela gün geliyo "insanlara gereğinden çok değer veriyosun" dediğin insanın kaç kişiyle aynı odayı paylaştığı gibi gayet temel bi bilgiyi bile bilmediğin ortaya çıkıyo. karşındaki demiyo tabii daha bunu bilmiyosun değer verdiğim insanların hak ettikleri değeri nereden biliceksin? diye ama düşünüyo yani, düşünmüyo değil.

öte yandan dedemin çeşitliliğin ve değişikliğin gerekliliğini anlatmak için verdiği "mevsim bile 4 tane, sürekli kış ya da sürekli yaz da olabilirdi ama değil" örneğini her seferinde çürütmek için duyduğum inanılmaz istek. dede orta kuşaktayız diye öyle o, in bak ekvatora hep sıcak diyemiyosun tabii. yaşlı başlı adamı bozucak kadar edepsizlemedim daha.

herkese çemkirmek istiyorum ama nasıl. böyle höyküm höyküm höyküresim var. beirut dinliyorum falan ama o bile fayda etmiyör.

bu sabah kedi evden çıkmıyım diye kapının önünde durmuş suratıma suratıma en acıklı sesiyle miyavlarken arkasından ağlayan çocuğunu evde bırakıp işe gitmek zorunda olan anneyi anladım. çok kötü, çocuk falan yapmamak lazım. (buna da böyle bi çözümle gelen ilk insan oldum galiba şu an bilmiyorum. ama cidden bak, annem sabahları işe giderken ben de ağlıyodum diyodu, oluyomuş böyle şeyler)

daha çok kola istiyorum, daha çok!

iyi geceler o zaman

uyusak

2011-01-01T21:03:00.000+02:00

naber?

galiba depresyona girmek üzereyim. galiba. öte yandan "insanlar depresyona girmeden önce depresyona girip girmiyceklerini biliyolar mı ki?" şeklinde cümlelere döktüğüm bi şüphe de mevcut. yani tam olarak neler olduğunu bilmiyorum ama pek iyi şeyler olmuyo.

memnuniyetsizliğimin çözümlenebilicek, spesifik bi olaydan kaynaklanmaması derdi var. hatta bi noktada kendi kişiliğimden kaynaklanıyo da denebilir. ortamın güçlü olanı olarak görülmek hoşuma gidiyo ve evet övünmek gibi olucak ama güçlüyümdür de.. ama bi noktada artık insanlar buna güvenmeye başlıyo ve -bilerek ya da bilmeyerek- sizi ilgilendiren konularda sürekli "nası olsa.." formunda kurulmuş yargılardan yola çıkmaya başlıyolar. ve hani açık konuşmak gerekirse 5 yıl çok uzun ve ben artık cidden yoruldum.

söz konusu durumun sadece bana özgü olmadığını bilmek de pek faydalı değil, anca bi masa etrafında toplaşıp karşılıklı mızırdanıyoruz.

kaçtıms o zaman.

ps.: dün gece çok sıkılıyorüüöm şeklindeki mızırdanmalarıma rağmen, saat 3 civarı garip bi şekilde uyanıp annemle keyifli ev takılmacası yaptık. üzülmeyin yeani o kadar kötü değildi yılbaşım. çünkü biliyorum ki başka derdiniz yok, yılbaşımın nası geçtiğini düşünüyosunuz falan..

bi de şunu yeni aldım sağ üstteki linklere de eklenmedi değil. buyrıns.

2010'a noktayı koyuyorum

2010-12-31T21:37:00.000+02:00

"bu sene yılbaşına evde sıkılarak girmek istiyorum"

demiştim ama

evde sıkılmak cidden çok sıkıcıymış

fena baydım.

uyuycam galiba.

2010 sen fena değildin

2011 şimdi sıra sende

istediklerimi ver

lütfen

"ayy çok korkarım ben götür onu götür götür"

2010-12-30T21:41:00.000+02:00

nabar?

öğrenim hayatımı iyileştirmek adına bu kadar çok karar verdiğim bi günde yapmam gereken tonlarca şey ve milyonlarca saat boş zamanım varken henüz herhangi bi öğrenim aktivitesine girişmemiş olmam aslen hayatıma dair pek çok sorunun cevabını kendi içinde veriyor.

dün gece akşam 6 gibi yatmam ve akşam 11'de uyanmamla başladı her şey. devamında yaklaşık 4 saat kadar internet ortamlarında tamamen faydasız şeylerle ilgilendikten sonra saat 3 gibi kendimi tekrar yatakta buldum. sabah 1'e doğru yataktan çıkmamla nehir, gizem, börekçi üçlüsünün bi araya gelmesi arasındaki süreç konuşmaya değmeyecek kadar kısaydı. sonra oturduk. nehirle oturduk. didik, dilşut, ezgi geldi oturduk. oldukça uzun bi süre oturduk. genel kurula gitmek için kalkmasaydım daha oturucaktık. işte böyle bi şey. seviyorum gençleri o çok başka (kalp kalp)

öte yandan şu an yatsam sabaha kadar deliksiz uyuyabilirim ki bu kadar çok uyku hali cidden bünyemde bi tedirginlik yaratmaya başladı. vücudum önümüzdeki günlerin her zamankinden daha acılı geçmesi için elinden geleni yapıyo ama yoo dostum yoo bu sefer hiç bi şey son ana kalmıycak (umarım yani)

kimse benim bilmediğim bi şeyden bahsetmesin, her şeyi biliyim istiyorum. tıpkı kimse bensiz eğlenmesin, en çok ben eğleniyim istediğim gibi. kıskançlığım.

"yılbaşında evimde oturup sıkılamıycak mıyım lan ben?" isyanlarım karşılığını buldu, evdeyim gençler, bilgisayar karşısında. çay falan. güzelce.

kaçtım

"bi dahaki dönem"

2010-12-29T21:26:00.001+02:00

finaller koşar adımlarla üstümüze üstümüze gelirken, kısa vadeli dertlerimizin dermanı yoktu. önümüzdeki dönem odayı içler acısı halinden kurtarmak için alternatifler bulmaya çalışıyorduk:

(bişiler bişiler, mühim olmayan başka bişiler çok alternatif)
e1: bence her gün çalışma olarak belli bi kotanın altında kalanları
e2: SİKELİM!
b: ahahaha hayatı nası daha zevkli kılıcağını biliyosun

güneş batarken ardında tepelerin gitme zamanı geldi teletubbielerin.

"not defterlerim olmadan asla"

2010-12-26T23:30:00.000+02:00

adeta sabahtan beri ders çalışıyorumuşum gibi bir ruh daralması içindeyim ama aslında çok çok az şey yaptım şu gün içinde. neyse ki saat daha çok erken, gece başlamadı bile.

itici insandan daha acıklı bi şey varsa o da itici olup üstüne bi de kendini "sevimli, tatlı, şeker" falan diye nitelendirme hatasına düşen insan. kızmıyorum bak, üzülüyorum.

öte yandan, ben kendimden "harika" diye bahsetmeyi seviyorum.

bundan 20 yıl sonra arkamdan "evde kalmış" diye konuşuyo olucaklarını hepimiz biliyoruz. öte yandan bu -cidden pardon ama- paranın amına koymuş olduğum gerçeğini değiştirmiycek. o saatten sonra kimse de gelip onu yüzüme söyleyemez zaten.

psikoloji finalinin sadece son 3 üniteden olacağını öğrenmemle birlikte insanlığa olan inancım arttı. dünya belki de o kadar kötü bi yer değildir ha?

hayatımın hemen her döneminde harka insanların arasına düşüyor olmamı şansa bağlamak istemiyorum. hani o yolların kesiştikten sonra aynı tarafa yönelmesinin bi sebebi olmalı? (kendi kendine gizli övgü)

öte yandan geçen bükarnaval'da, keyfim yerindeyken, neşeliyken falan yanlışlıkla tanıştığım -aslen biri önce gelip tanıştı, sonra diğerini tanıştırdı- iki insan var ki kendilerini hayatımda istemediğimi daha nası belirtmem gerektiğini bilmiyorum. ciddi saçmalar ve neden ısrarla muhabbeti ilerletmeye çalıştıklarını anlamıyorum. bu arada o akşam dilşut'u da kendileriyle tanışırmış olmam ve kendisini de içinde bulunduğum çukura çekmiş olmam baya iyi.

görüldüğü gibi egomun azıcık parlatılmasına ihtiyacım var şu sıralar. az katlanıcaksınız artık..

yora dinledim. canlı dinledim. bayılınası insanlar, bayılınası müzik falan.

hazal'a toplamda 1 (bir) hafta tatil veren okulu ya da yetkili insan her kimsen, FAK YU. o da insan. üstelik mandıracılık ve süt ürünleri de okumuyo yani, onu okusa neyse. ya da jetonoloji mühendisliği falan.. (az kişinin anladığı şakalar)

bizim de tatil manasız uzun mesela. 1 aydan fazla tatil ne demek yahu? bi ortasını bulamıyolar. hayır her boşlukta "avrupa'ya kaçan" öğrencilerin var geziyolar falan okey de, ben de varım kanke. ben de evde oturuyorum bi ay, onu napıcaz?

kaçtım o zaman.
kaçıyorum zaman zaman.

hayatın zor olduğu hususunda hemfikir miyiz gençler?

2010-12-24T02:53:00.000+02:00

her şeyi anlıyorum ama tuvalet kapısına sümük sürme aktivitesinin arkasındaki motivasyonu anlamıyorum, anlayamıyorum.

neden ulan?

hayır, baya saçma çünkü.

bu arada muhtemelen finaller bitene kadar -daha başlamadılar gerçi- ölüyo olucam.

neden ses etmiyo demeyin.

yarın taşoda var, gelinir mesela.

ayrıca bu postun görseli harika bence.

başlıkların yarısını başlık bulamamamla ilgili şeyler yazarak geçiştiriyo olmama kaç puan?

2010-12-21T20:04:00.000+02:00

naber?

yüzyıllık yokluğumun hayatınızda herhangi bi boşluk yaratmadığını umuyorum. sonuçta iletişim halinde olduğumuz insanların gerçek bi hayatlarının olması hepimizin hayali.

sigortalar kurumucu amcaların sigortamın aktif olup olmamasına kendi kendilerine karar vermelerine bayıldım. aylar ve yıllar sonra kalkıp göz doktoruna gitmişim ve karşılaştığım şey sigortanız aktif görünmüyo. devamında: neden? aktive edilmemiş. şu an herhangi bi devlet hastanesine gidebilirsiniz ama özel hastanelerde olmuyo. e ben belgelerimi bırakmıştım geçen sene. olsun yine de aktif olması lazım. normal muayene olsam? 50 lira. hayatta vermem.

bi insan düşünün ki görünüm itibariyle chris martin'in yandan yemişi olsun. adı da miles davis olsun. gerçekten miles davis olsun. evet o çocuk bizim okulda. börekçide çok saçlı çocuğun hemen yanında. "ya bi çocuk var chris martin'in yandan yemişi" dediğinin ertesi günü bu mu diye facebook profilini çıkartabilen insan da buracıkta. adını söylerdim amma çok da ifşa etmeyeyim diyorum. şayet bi takım insanlar bu araştırmacı ruhumuzu çok daha farklı değerlendirebilirler. halihazırda içinde bulunduğumuz çukura (bkz.: itülü erkekler gibisiniz) başkalarını da çekmenin alemi yok. hem çocuk çirkin zaten, kendisine yan gözle bakmıyoduk falan falan.

öte yandan bi anda gelen ben sana yardım edebilirim istersen de duyunca insana keyif veren türden. hani sadece şu teklif bile insana kendini iyi hissettiriyo, bütün gün sevgi doldum yeminle. büşra kalp kalp.

bugün humanities quizini önüme dayamayarak bana hak ettiğimden kat kat daha iyi davranan hayatıma teşekkürlerimi humanities metinlerimi okuyarak iletmeyi planlıyorum.

öte yandan, ben mesela, uçarım mesela, yerlere göklere sığamıyorum.

uçtum.

amerikanlığım

2010-12-19T00:26:00.001+02:00

sağ elimin baş parmağını çay ile korkunç derecede haşladıktan sonra kendini gösteren amerikanlığımla buzluğa yöneldim.

donmuş bezelye yoktu,

kurufasulye ve tarhana vardı.

yöresellik

izninizle az biraz mızırdanıp gidicem

2010-12-14T23:10:00.000+02:00

psikoloji çalışmaktan feci baydım. hiç bi şey bilmiyorum ve aslen psikolojiden iyi bişiler almam hayati önem taşıyo. çünkü humanities gerçek manada canıma okudu.

humanities hususu gerçekten çok ilginç. short stories'le yan yana gelince daha da ilginçleşiyo. nası bi kendinden haberdar olmama hali içindeysem en iyi geçen sınavımdan en düşük notumu, en çok korktuğumdansa en yükseğini almayı başardım.

gerçekten çok açım (neyse ki yakın zamanda pizza geliyo yiha), her an uykusuzluktan ölebilirim ve bunlar yetmiyomuş gibi banyoya girmem lazım.

notlarımın korkunç olduğundan bahsetmiş miydim? korkunçlar.

KORKUNÇ.

üstelik ortalama derdim de yok değil.

humanities'deki göte gelişim umarım unutulmaz şeylere sebebiyet vermez.

hayır ama gerçekten anlamıyorum yani. bi sürü section var, lecture'larda zaten bi bok anlatmıyolar metinle alakalı, sınıfta da hocaların hepsi kendi halinde takılıyo. tamamen yorumlama falan üzerine bi muhabbet ve hepsi kendince farklı noktaların üstünde duruyo.. buna da okey de arkadaşım neden birbirinizin kağıtlarını okuyosunuz? bırak kağıdımı sylwiciğime, ben ondan öğrendim, ne sever ne sevmez biliyorum, o okusun. sinir bastı resmen. resmen çalıştığıma değmedi.

ayrıca lütfen şaka olsun. insanlar bu kadar şuurunu kaybetmiş olamaz. olmamalı.

off hala gelmedi pizza ama aa..

Lento Doloroso

2010-12-14T04:18:00.000+02:00

saat üç buçuk, bütün gün psikoloji çalıştım ve ciddi manada uykum var.
derdim de var.
anlaşılmıyorum, anlaşılamıyorum.
ergen tribi yapar gibi girdim ama yok vallahi öyle değil.
daha önce de bunu bi kaç kere ifade etmeye çalıştım ama sanırım daha açık olmam gerekiyo, madde madde gidelim kafalar karışmasın:

ben çok aşığım-aşıktım-aşığım, şu an nolduğunu bilmiyorum, bi nevi "tanrıya inanmıyorum ama bi güç var".
bu durum bi süredir -uzun bi süredir- var ve (çoğunlukla) şikayetçi falan değilim
herhangi bi şey yapma niyetinde de değilim ki yapıcak olsam çoktan yapardım
ne var ki bazı bazı bunun fark edilmediğini hissediyorum. hani sanki sürekli ikaz edilmem ve "olmaz"ın hatırlatılması gerektiği düşünülüyomuş gibi bi tavır seziyorum.
ve sinir oluyorum. çünkü daha önce pek çok defa söylediğim gibi, ben ilk seferinde anlayabiliyorum.
bu kadar tekrar karşısında kendimi ego tatmini amacıyla kullanılmış gibi hissediyorum ki gerçekten hoş bi his değil.
öte yandan tamamen iyi niyetli de olabilir, bu da bi opsiyon.
sonuç olarak bunu ilk ve muhtemelen son defa bu kadar net ifade ediyorum: hiç bi şey beklemiyorum. hiç bi zaman bi şey beklemedim zaten.
bi nevi kendi kendime yaşadığım bi süreç. kendim başladım, kendim yaşıyorum ve kendi kendime bitiricem.
bu açıdan, "personal" süreç için mükemmel bi etiket denebilir
bu kadar kişisel bi şeyin huzursuzluk yaratması -eğer yaratıyosa- çok saçma
dahası yok. bu.

İşte bu gerçekten çok ilginç olucak

2010-12-12T23:12:00.000+02:00

Bi süredir merak içindeyim insanların hakkımda ne düşündüğü hususunda.

Sonuçta dışarıdan nası göründüğünü merak ediyor insan.

Her neyse dolayısıyla ben de bu postu buna ayrımaya karar verdim.

Olay çok basit, hakkımda ne düşündüğünüzü adsız bi yorum halinde bırakıyosunuz..

Ne düşündüğünüz derken hatıra defteri formatı değil tabii ki de bahsettiğim, içinizde kalan, zamanında söyleyemediğiniz, ya da söylemek için fırsat kolladığınız ama hiç bi zaman söyleyemeyeceğiniz -çünkü asla, kimseyle aram kötü olmaz- şeyleri ifade etmek şeklinde. arada üç beş güzel kelam duydum diye de mızırdanmam tabii..

her neyse o halde

let the confession monday begin

ps. hala pazar gününde olduğumuzun elbette ki farkındayım.

10 x 0 = 0

2010-12-12T02:02:00.000+02:00

nabar?

dünden beri ders çalışmam gerekmiyomuş gibi davranıyorum. başta baya huzur vericiydi de son yarım saattir o kadar değil.

uzun zamandır yazmıyorum evet biliyorum ama iyi haber bu süre zarfında bişiler üzerine düşündüm. tabii ki faydalı şeyler değil ve tabii ki sizi ikinci zuckerberg yapıcak şeyler de değil ama şeyler işte..

misal geçen cumamın ilk bölümünü, artık yaklaşık iki haftadır devam eden koyver gitsinciliğim sonucu elde ettiğim ürkütücü görünümümle derse giderken bunu yapamayan kızlara üzülmeye ayırdım misal. sonra biraz daha düşündüm, baktım, bana ne kanke? varlığını güzelliğiyle tanımlamasaydı, bana mı sordu? benim kafam rahat, bütün sosyal çevrem her halimle kucaklıyo beni, canlarım.

eğitim hayatımın gidişatına dair manzaanın sonunda anlamlı bi bütünlük oluşturmaya başlamasıyla birlikte "yoksa ben aptal mıyım?" diye düşünmeye başladım mesela. uyumadan yaşamanın sırrını çözmek üzereyim, sürekli bişiler yetiştirmeye çalışıyorum -yetişmiyolar çoğunlukla ama olsun-, bütün sınavlarıma öküzcük gibi çalışıyorum ki daha sadece ilk midtermelerle bu seneye kadarki toplam ders çalışma miktarıma yaklaştım falan ve elde ettiğim tek başarı curve'ün altında kalmamak! pek çok insan -ve aslında ben de- asıl sorunun okulun yanında bi de sosyal hayatımı yaşatmaya çalışmam olduğunu söylüyo ama öbür türlüsü de bana gelicek gibi değil ki aslında normal olan o değil. insan görmeden mi yaşıycam kanke, olmaz o öyle.

yine de "derslerin ne alemde?" dedi diye babama çemkirmemeliydim, yarın akşama kadar iyi davranıcam kendisine.. ama sormasın onlar da yaa öf.

bu arada göz doktoruna gitmem gerekiyodu ama haftaya kaldı. hadi geçmiş olsun. ben ve yamuk gözlüğüm, en az bi hafta daha birlikteyiz.

son olarak, aşık olduğunuz/hoşlandığınız/sevdiğiniz kişinin size karşı aynı şeyler hissetmek zorunda olmadığını algılayabildiğiniz gün benim kadar cool olmayı başarıcaksınız ama şimdi dağılın lütfen.

ivent

2010-12-05T21:31:00.000+02:00

Profil Fotoğrafına Vesikalık Koyma Günüüüüüü!!!!!

Bu salı.

Hadi.

dünyanın en acıklı diyalogu

2010-12-04T14:29:00.000+02:00

börekçi, gözdeciğim canımscığımın "haftasonu hiç odadan çıkmadan ders çalışmam lazım benim ama nası yapıcam yeaaa" şeklinde özetlenen sorununa çözüm bulmaya çalışıyorum:

+ odada bütün haftasonu yeticek kadar yemek var mı?
- var tabii abi orası benim evim
+ iyi yoksa da depola falan işte ve saçlarını yıkamayı bırak. saçların pisken dışarı çıkamazsın mecbur ders çalışırsın.. işe yarıyo bak valla.
- büşü benim bi sevgilim var

peki.