Duygusal Şakası Yapmayacağım

Hayatımdaki herhangi bir şeyi olması gerektiği gibi yaşayamayacağım için yarın sabah 6'da kalkıp spora gideceğim. Çünkü neden? Çünkü tabii ki creepy bir spor hocasına denk gelmem gerekiyordu ve tabii ki kendisiyle karşılaşmaktan kaçınmamın başka bir yolu yok. Bilmiyorum, belki de insanları bu şekilde motive ediyordur. Düşününce, kendi halime bırakılsam sabah 6'da kalkıp spora gitmeyi düşünmeyebilirim bile.

Benim için zengin aile kavramının karşılığı ailede, çocukların isminin sonuna "-iş, -öş, -oş" gibi sikik ekler takarak seslendikleri en az bir aile büyüğü olması demek. Bizim ailede isim takma işi maksimum "bal nene" ve "çavuş dede"ye kadar uzandı, bildiğin orta direk yani. Ne zaman ki kuzenime (en küçüklerden biri olduğu için onu seçtim, bi de fonetik olarak da uygun) "özgiiiiiiş" diye seslenen yavşak çocuklarım olacak, o zaman zengin aile olduk biz diyebileceğim. O zamana kadar, zor.

Prenseslik hususunda aklıma takılan birkaç (aslında iki) şey var:
1. Kendisine prenses denmesinden hoşlanan kızlar var mı gerçekten?
2. Her gördükleri kıza anında "prenses" diye girişen bey kişilerin aklından tam olarak ne geçiyor?

Uflar, öfler, falanlarla.

Dövmeli Kurumsallarla Şişli Manzarasına Koşarken

Yine kendimi zengin sandığım bir döneme girdik. Salak gibi her yere taksiyle gidiyorum. Yalvarırım biri beni tutsun, yoksa bu ay bitmeyecek.

Spora başlamak şimdiye kadar yaptığım en harika şeylerden biriymiş. İki günde sıkılaşmadım tabii, açıkçası sürecin fiziksel anlamda ne gibi bir geri dönüşü olur onu da bilmiyorum ama kafa açtığı kesin. Soyunma odası bile tek başına yeter. Şimdilerde dövmeli kurumsalları incelemeye başladım. Yeterli miktarda veri topladığımda gerekli aktarımı yapacağım.

Gerçekten kötü bir şey tecrübe etmek istiyorsanız kendini troll sanan bir komik olmayanla yarım saat geçirmeyi deneyin. İnsanın ruhunda silinmesi zor izler bırakıyor.

Hayatımın bir noktasında moda + popüler kültür üzerine yayın yapan bir ortamda takılmam lazım gibi hissediyorum. Tatil gibi iş. (Şaka yapıyorum, muhtemelen götlerinden kan alıyorlar.)

Bugün bindiğim metrobüs bozuldu ve bir anda aracın içi dumanla dolmaya başladı. Ayaktakilerin hepsi dışarı koşarken oturan tek bir insan yerinden kıpırdamadı. Bilmeyenler için, İstanbul'da yaşamak böyle bir şey. Her gün metrobüse binseniz anlardınız.